Ο Δημήτριος Λογοθέτης νέος Πρόεδρος του Συμβουλίου Εποπτείας Λογιστικών Εταιρειών Δημοσίων Εταιρειών (PCAOB)

Μια ακόμη ξεχωριστή διάκριση για τον σπουδαίο συμπατριώτη μας Δημήτρη Λογοθέτη ο οποίος σύμφωνα με ανακοίνωση του Συμβουλίου Εποπτείας Λογιστικών Εταιρειών Δημοσίων Εταιρειών (Public Company Accounting Oversight Board – PCAOB) αναλαμβάνει την Προεδρία του Συμβουλίου από τις 10 Φεβρουαρίου 2026. 

Με αφορμή το γεγονός αυτό ο "Εθνικός Κήρυξ" της Νέας Υόρκης, η μεγαλύτερη  εφημερίδα της Ομογένειας,αφιερώνει εκτενές ρεπορτάζ γαι τη ζωή και τό έργο του νέου Προέδρου το οποίο και παραθέτουμε ως έχει με πολλές ευχές για  επιτυχία στο έργο του συμπατριώτη μας Δημήτρη Λογοθέτη.

Αναδημοσίευση  ¨ΕΘΝΙΚΟΣ ΚΗΡΥΞ"-31/1/2026

Ο Δημήτριος Λογοθέτης διορίστηκε Πρόεδρος του Συμβουλίου Εποπτείας Λογιστικών Εταιρειών Δημοσίων Εταιρειών (PCAOB)ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ. 

Ο Δημήτριος (Τζιμ) Γ. Λογοθέτης, Πρόεδρος της Οργάνωσης της Ηγεσίας των 100 (Leadership 100), διορίστηκε Πρόεδρος του Συμβουλίου Εποπτείας Λογιστικών Εταιρειών Δημοσίων Εταιρειών (Public Company Accounting Oversight Board – PCAOB). 

 Ο διορισμός του θα ισχύσει από τις 10 Φεβρουαρίου 2026, σύμφωνα με ανακοίνωση που εκδόθηκε στις 30 Ιανουαρίου 2026. 

 Το Συμβούλιο Εποπτείας Λογιστικών Εταιρειών Δημοσίων Εταιρειών (PCAOB) είναι μη κερδοσκοπικός οργανισμός με έδρα την Αμερικανική πρωτεύουσα, Ουάσιγκτον, ο οποίος εποπτεύει τη διαδικασία ελέγχου (audit) των εισηγμένων στο χρηματιστήριο εταιρειών στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αποτελείται από πενταμελές, πλήρους απασχόλησης Διοικητικό Συμβούλιο, τα μέλη του οποίου διορίζονται για πενταετή θητεία από την Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς (Securities and Exchange Commission – SEC), καθώς και από περισσότερους από 800 εργαζομένους, με ετήσιο προϋπολογισμό που ανέρχεται σήμερα περίπου στα 400 εκατομμύρια δολάρια. 

 Ο Οργανισμός ιδρύθηκε το 2002 με την ψήφιση του νόμου Sarbanes–Oxley (SOX), ως απάντηση σε σειρά μεγάλων λογιστικών σκανδάλων, μεταξύ των οποίων τα Enron, WorldCom και Tyco International. Σήμερα, η ανεξάρτητη εποπτεία της PCAOB συμβάλλει καθοριστικά στην προστασία των επενδυτών από παρόμοια φαινόμενα. Το Συμβούλιο Εποπτείας Λογιστικών Εταιρειών Δημοσίων Εταιρειών είναι αρμόδιο για την εγγραφή των δημόσιων λογιστικών εταιρειών, τη θέσπιση ελεγκτικών προτύπων και τον έλεγχο των εγγεγραμμένων εταιρειών ως προς τη συμμόρφωσή τους με τα καθιερωμένα πρότυπα. 

 Η συνολική χρηματιστηριακή αξία όλων των εισηγμένων εταιρειών στις Ηνωμένες Πολιτείες ανέρχεται περίπου στα εβδομήντα τρισεκατομμύρια δολάρια, ποσό που υπερβαίνει κατά περισσότερο από το διπλάσιο τη συνολική χρηματιστηριακή αξία όλων των εισηγμένων εταιρειών της Ευρώπης και της Κίνας μαζί. 

 Ο Δημήτριος Λογοθέτης γεννήθηκε το 1956 και μεγάλωσε στο μικρό και απομακρυσμένο χωριό Καρατούλα Κυνουρίας, στον νομό Αρκαδίας. Το χωριό δεν διέθετε ηλεκτρικό ρεύμα ούτε τρεχούμενο νερό. 

Σε ηλικία δεκατριών ετών, μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες μαζί με τους γονείς του και τον μεγαλύτερο αδελφό του και εγκαταστάθηκαν στο Σικάγο το 1969. Την εποχή εκείνη δεν μιλούσε καθόλου αγγλικά. Αποφοίτησε από το δημόσιο λύκειο Steinmetz το 1974 και απέκτησε πτυχίο (Bachelor’s) με άριστα από το Πανεπιστήμιο DePaul, με κύρια ειδίκευση στη λογιστική, το 1977. 

Το 1978, σε ηλικία μόλις 22 ετών, έλαβε το μεταπτυχιακό του δίπλωμα (MBA) στη λογιστική, τα χρηματοοικονομικά και το διεθνές εμπόριο από τη Σχολή Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου του Σικάγου (σημερινή Booth School of Business). 

Είναι Ορκωτός Ελεγκτής Λογιστής (Certified Public Accountant) και Πιστοποιημένος Λογιστής Διοίκησης (Certified Management Accountant). Ο κ. Λογοθέτης έχει σαραντάχρονη επαγγελματική πορεία στην εταιρεία ορκωτών ελεγκτών Ernst & Young, ξεκινώντας το 1979 και φθάνοντας στη θέση του ανώτερου εταίρου και Αντιπροέδρου Παγκόσμιων Λογαριασμών. 

Κατά τη διάρκεια εικοσιεννέα ετών ως εταίρος, υπηρέτησε κυρίως ως επικεφαλής εταίρος ελέγχου (Lead Audit Partner) για εισηγμένες εταιρείες, συμπεριλαμβανομένων και αρκετών της λίστας Fortune 500. Είχε ως βάση του κυρίως το Σικάγο, ενώ υπηρέτησε επίσης στη Φρανκφούρτη της Γερμανίας από το 1990 έως το 1996 και στην Ατλάντα από το 2014 έως τη συνταξιοδότησή του το 2019.

 Παράλληλα, κατείχε σειρά ηγετικών θέσεων στην εταιρεία, μεταξύ των οποίων Περιφερειακός Εταίρος Διασφάλισης για τη Μεσοδυτική Περιφέρεια και Πρόεδρος του Συμβουλίου Συμβουλευτικής των Εταίρων, δηλαδή του Διοικητικού Συμβουλίου της εταιρείας.

 Εκτός της καριέρας του στην EY, ο κ. Λογοθέτης υπηρέτησε το 2020 ως Ανώτερος Σύμβουλος στο Γραφείο του Οικονομικού Διευθυντή (CFO) του Υπουργείου Στέγασης και Αστικής Ανάπτυξης των ΗΠΑ, καθώς και σε διοικητικά συμβούλια ιδιωτικών και μη κερδοσκοπικών οργανισμών, μεταξύ των οποίων το Πανεπιστήμιο DePaul, οι Εθνικοί Όμιλοι Boys and Girls Clubs of America, το Εθνικό Ελληνικό Μουσείο, η National Hellenic Society και άλλοι. 

Διετέλεσε πρόεδρος διοικητικού συμβουλίου της Hellenic American Academy, του American College of Greece και της Ηγεσίας των 100 (Leadership 100), στην οποία υπηρέτησε συνολικά τέσσερα χρόνια, σε δύο συνεχόμενες διετείς θητείες. Η τρέχουσα θητεία του ολοκληρώνεται επισήμως στο 35ο Ετήσιο Συνέδριο της Leadership 100, που θα πραγματοποιηθεί από τις 5 έως τις 8 Φεβρουαρίου 2026 στο Φοίνιξ της Αριζόνα.

 Έχει τιμηθεί με πολυάριθμες διακρίσεις και βραβεία, μεταξύ των οποίων και το Μετάλλιο Τιμής του Έλις Άιλαντ (Ellis Island Medal of Honor). 

 Ο κ. Λογοθέτης και η σύζυγός του Μαριάνθη έχουν τρία παντρεμένα παιδιά και δέκα εγγόνια. Μοιράζουν τον χρόνο τους μεταξύ Σικάγου, Νάπολης στη Φλόριδα και Ελλάδας. 

Διαβάστε περισσότερα...

Πολιτιστικός Σύλλογος Καράτουλα: Αποστολή συλλυπητήριας επιστολής στην οικογένεια του εκλιπόντος Ν. Στασινόπουλου

Συλλυπητήρια επιστολή προς την οικογένεια του Νίκου Στασινόπουλου, ο οποίος έφυγε πρόσφατα και πλήρης ημερών, απέστειλε ο Πολιτιστικός Σύλλογος του χωρίου μας "Άγιος Ιωάννης" 

Ενημερωτικά να αναφέρουμε ότι η οικογένεια Στασινόπουλου προσέφερε χορηγία  τα αλουμίνια στο Πολιτιστικό Κέντρο του χωρίου μας στην μνήμη του συχγωριανού μας Κώστα Μπακούρη.

Ακολουθεί η επιστολή

"Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Καράτουλα Κυνουρίας «Άγιος Ιωάννης» εκφράζει τα ειλικρινή και θερμά του συλλυπητήρια προς την οικογένεια Στασινόπουλου για την απώλεια του αγαπημένου τους ανθρώπου. 

 Η είδηση του θανάτου του μας γέμισε βαθιά θλίψη. Ο εκλιπών υπήρξε ένας άνθρωπος με όραμα, κοινωνική ευαισθησία και ουσιαστικό ενδιαφέρον για τον τόπο και τους ανθρώπους του. Η γενναιόδωρη δωρεά της οικογένειας Στασινόπουλου προς τo σύλλογό μας, με την προσφορά αλουμινίων για το παλιό δημοτικό σχολείο του χωριού μας - το οποίο μετατράπηκε σε Πνευματικό Κέντρο - αποτελεί πράξη που άφησε ένα διαρκές και ζωντανό αποτύπωμα στο χωριό μας. 

Η προσφορά αυτή, που έγινε αφιλοκερδώς πριν από χρόνια στη μνήμη του συγχωριανού μας Κωνσταντίνου Γ. Μπακούρη, συνεχίζει να υπηρετεί τον πολιτισμό, τη συλλογική μνήμη και τη ζωή της τοπικής μας κοινωνίας και θα μας θυμίζει πάντα με ευγνωμοσύνη τον άνθρωπο που τη στήριξε. 

Συμμετέχουμε στο πένθος της οικογένειας και εκφράζουμε την ειλικρινή μας συμπαράσταση αυτές τις δύσκολες ώρες. Η μνήμη του θα παραμείνει ζωντανή μέσα από το έργο και την προσφορά του."

Λίγα λόγια για τον Νίκο Στασινόπουλο

Πρωτοπόρος Έλληνας βιομήχανος, υπήρξε επί δεκαετίες επικεφαλής της ΒΙΟΧΑΛΚΟ, οδηγώντας την σε κορυφαίο ευρωπαϊκό όμιλο επεξεργασίας μετάλλων. Οραματιστής, έδωσε έμφαση στον ανθρώπινο παράγοντα, την επιχειρηματική ηθική και τη διεθνή επέκταση. Τιμήθηκε το 2018 με το «Αριστείο ΙΟΒΕ» για τη συμβολή του στην ελληνική οικονομία. Ίδρυσε μαζί με την οικογένειά του το Κοινωφελές Ίδρυμα «Μιχαήλ Ν. Στασινόπουλος – ΒΙΟΧΑΛΚΟ».

Διαβάστε περισσότερα...

Για τον Γιάννη Φωτόπουλο

Είναι παράλειψή μας που, αν και πέρασε περισσότερο από ένας μήνας από τότε που έφυγε από τη ζωή ο αγαπημένος μας συμπατριώτης Γιάννης Φωτόπουλος, δεν βρήκαμε τον χρόνο να γράψουμε δυο κουβέντες γι’ αυτόν και ζητάμε συγγνώμη. 

Ο Γιάννης Φωτόπουλος που έφυγε από τη ζωή στις 24 Νοεμβρίου 2025, στο Σικάγο, σε ηλικία 79 ετών ήταν το τέταρτο στη σειρά από τα πέντε παιδιά, και ο μοναδικός γιος, της οικογένειας του Δημήτρη Φωτόπουλου.

 Γεννημένος στο 1946 μεγάλωσε στο χωριό μας στις δύσκολες δεκαετίες του πενήντα και του εξήντα, δουλεύοντας μεροκάματο στο σιδηρουργείο του Σιαβελή και σχεδόν αμούστακο παιδί πήρε τον δρόμο της ξενιτιάς για την Αμερική. 

Γύρισε όμως αρκετά γρήγορα στην Ελλάδα για να παντρευτεί την αγαπημένη του Μαρία Ρεκούμη, κλείνοντας έτσι όμορφα έναν παιδικό έρωτα που είχε γεννηθεί στην ταβέρνα του Πανώμακρη – έτσι ξέραμε τον πατέρα της Μαρίας – στην Ωριά, εκεί όπου σύχναζαν εκέινα τα χρόνια οι νέοι του Καράτουλα και "γάμπριζαν' στις όμορφες Ωριατοπούλες. 

Αμέσως μετά τον γάμο το όμορφο ζευγάρι έφυγε ξανά για την Αμερική. Εκεί ο Θεός τους χάρισε τρεις υπέροχους γιους, τον Δημήτρη, τον Παναγιώτη και τον Φώτη. Το ζευγάρι δούλεψε σκληρά δεν φοβήθηκε τη δουλειά και πρόκοψε. 

Παρόλα αυτά ποτέ δεν ξέχασε την πατρίδα του. Ανακαίνισαν το πατρικό σπίτι της Μαρίας στην Ωριά και τις τελευταίες δεκαετίες κάθε καλοκαίρι έρχονταν για μεγάλο χρονικό διάστημα στην Ελλάδα. 

 Ευγενής, καλόκαρδος και γενναιόδωρος άνθρωπος, άρχοντας με μια λέξη, ο Γιάννης συμμετείχε ενεργά στην κοινωνική ζωή της ομογένειας και ήταν πάντα πρόθυμος στις αγαθοεργίες και στην διακριτική βοήθεια σε όποιον είχε ανάγκη. 

Αλλά και στο χωριά μας τόσο ο Γιάννης όσο και η Μαρία ήταν πάντα παρόντες με διάθεση προσφοράς, στις συλλογικές δράσεις, στα γλέντια και σε όλες τις κοινωνικές εκδηλώσεις. 

Εκφράζοντας τα συλλυπητήρια μας στη σύζυγό του Μαρία, στα τρία παιδιά του, Δημήτρη, τον Παναγιώτη και τον Φώτη και στην εγγονή του Μαρία, που την υπεραγαπούσε,, θέλουμε να ευχαριστήσουμε την οικογένεια για τη γενναία προσφορά χρηματικού ποσού που συγκέντρωσε και το διαθέτει για τις ανάγκες της εκκλησίας μας και γενικότερα του χωριού μας στην μνήμη του αγαπημένου τους συζύγου , πατέρα και παππού. 

Ας είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκέπασε και αιωνία η μνήμη του.

 

Διαβάστε περισσότερα...

Ευχές από τον πολιτιστικό σύλλογο του χωριού μας

Διαβάστε περισσότερα...

Ευχές από το Σύλλογο Καστριτοχωριτων Αττικης

Αγαπητοί απανταχού συμπατριώτες, 

 Για τις άγιες ημέρες των Χριστουγέννων, το Δ.Σ. του Συλλόγου Καστριτοχωριτών Αττικής, εύχεται σε όλους σας: "ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ"

Το Νέο Έτος 2026 να φέρει προσωπική και οικογενειακή ευημερία και πρόοδο. 

 Το Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου Καστριτοχωριτών Αττικής

Διαβάστε περισσότερα...

Αντίο στη Φρει Μαρινακού-Λυμπέρη

Υπάρχουν άνθρωποι που, όσο κι αν τους πάρει μακριά η ζωή, δεν φεύγουν ποτέ στ’ αλήθεια από τον τόπο τους. Μένουν παρόντες στις μνήμες, στα καλοκαίρια της νιότης μας, στα τραπέζια της φιλοξενίας, στο άρωμα ενός καφέ. Ένας τέτοιος άνθρωπος ήταν η Φρει (Φρειδερίκη) Μαρινακού Λυμπέρη, που έφυγε από τη ζωή στο Σικάγο, εκεί όπου έζησε μεγάλο μέρος της ζωής της.

 Η Φρει ήταν ένας υπέροχος άνθρωπος· ευγενική, καλοσυνάτη, με εκλεπτυσμένη αστική ευγένεια και δωρική λιτότητα που δεν χρειάζεται τα πολλά τα λόγια για να φανερωθεί. Την θυμόμαστε πάντα με το γλυκό μειδίαμα, τη διακριτική της παρουσία και την απέραντη φροντίδα που απλόχερα πρόσφερε σε όλους. 

Θυμόμαστε με νοσταλγία, εκείνα τα καλοκαίρια της δεκαετίας του ’80, όταν κατεβαίναμε τα Καρατουλάκια από το χωριό στους Μύλους για να δουλέψουμε στο μάζεμα των βερίκοκων στο χτήμα που είχαν με τον άντρα της, τον Άγγελο. Και η Φρει ήταν εκεί να μας φροντίζει σαν δικά της παιδιά! Κοιμόμασταν στρωματσάδα, κι εκείνη δεν άφηνε τίποτα στην τύχη — με τα αμερικάνικα πρωινά της, που κάποιοι από εμάς τα γνωρίζαμε για πρώτη φορά, τα σπουδαία μαγειρέματά της και τη ζεστή της καρδιά που χωρούσε τους πάντες. Ήταν μια στοργή που δεν ξεχνιέται, ένα νοικοκυριό με ψυχή. 

Η Φρει γεννήθηκε στο χωριό μας, την άνοιξη του 1940, λίγους μήνες πριν ξεσπάσει ο Ελληνοϊταλικός πόλεμος. Παιδί του μόχθου και της αγωνίας, γνώρισε όπως όλοι της γενιάς της τη φτώχεια της Κατοχής και τα πάθη του Εμφυλίου. Ο πατέρας της, Αντώνης Λυμπέρης, την πήρε νέα ακόμα στην ξενιτιά, στο Σικάγο, μαζί με τα αδέλφια της. Εκεί έμαθε τη ζωή του ξενιτεμένου, αλλά ποτέ δεν ξέχασε την πατρίδα. 

Όταν γύρισε στο χωριό, όμορφη δεσποινίδα πια,  ερωτεύτηκε τον Άγγελο Μαρινάκο. Παντρεύτηκαν και από τον έρωτά τους γεννήθηκαν οι δύο υπέροχες κόρες τους, η Τζίτζη και η Κατερίνα. Το ζευγάρι ξαναπήρε τον δρόμο της ξενιτιάς, στο Σικάγο, όπου δούλεψε, πρόκοψε και βεβαίως συμμετείχε ενεργά στην κοσμική ζωή της ομογένειας και των Καρατουλιανών. Από τις φωτογραφίες που ακολουθούν και  που μαρτυρούν εποχές, φαίνεται η χαρά, η αγάπη και η αρχοντιά της οικογένειας. 

Όμως η αγάπη για την Πατρίδα- "το νόστιμον ήμαρ" όπως λέει ο Όμηρος- δεν έσβησε ποτέ. Επέστρεψαν, εγκαταστάθηκαν στους Μύλους Αργολίδας και αργότερα στην Τρίπολη. Όμως εκεί στα τέλη της δεκαετίας του ’80, ο Άγγελος «έφυγε» απρόσμενα, αφήνοντας τη Φρει να σταθεί μάνα και πατέρας μαζί. Με τη δύναμη που τη διέκρινε, πήρε τις κόρες της και ξαναγύρισε στο Σικάγο, όπου με αφοσίωση και γενναιότητα φρόντισε την ανατροφή τους. 

Τα κορίτσια της τής ανταπέδωσαν την αγάπη στο ακέραιο, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, όταν η αγαπημένη τους μητέρα άρχισε να αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας. Την περασμένη Πέμπτη, έσβησε ήσυχα το καντηλάκι της Φρεί. 

Τα κορίτσια της αποφάσισαν και θα την φέρουν πίσω στην Ελλάδα, όπως εκείνη πάντα ονειρευόταν. Σε λίγες μέρες θα την αποχαιρετίσουμε από την εκκλησία του Αϊ-Γιάννη στο Καράτουλα και θα την συνοδέψουμε στην τελευταία της κατοικία, δίπλα στον αγαπημένο της Άγγελο. 

Στην Τζίτζη, στην Κατερίνα, στον γαμπρό της οικογένειας τον Θανάση, σε όλους τους συγγενείς και φίλους της οικογένειας, εκφράζουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια και την ευχή ο καλός Θεός να αναπαύσει την ψυχή της αγαπημένης μας Φρει. 

Αιωνία της η μνήμη. Αιωνία η καλοσύνη και η γλύκα της παρουσίας της.

Διαβάστε περισσότερα...

ΜΝΗΜΕΣ ΚΑΡΑΤΟΥΛΑ (4) - Στα Μαρινέκα

Γενική άποψη του Καράτουλα
Στον κύκλο η γειτονιά που περιγράφει ο Βασίλης 

Γράφει ο Βασίλης Σπανός σε συνέχεια από το προηγούμενο που είναι εδώ

Λίγο πιό πέρα από τα κάτω Κωνσταντελέκα, η γειτονιά, Μαρινακέκη: Του Γιάνναρου, του Περικλή και του Αλκίδη Μαρινάκου. Και οι τρείς αυτοί ήσαν γιοί κάποιου Σωκράτη. 

Ο Γιάννης-Γιάνναρος, μάλλον αγροφύλακας. Μόλις που τον πρόλαβα και δεν τον καλό θυμάμαι. Αλλά θυμάμαι καλά την οικογένειά του:

 •Τον Κάτη - Σωκράτη, που παντρεύτηκε όχι νέος την Ξακουστή από τον Βουρλιά της Σπάρτης και δεν έκαναν παιδιά. 

 •Τον Νίκα που ήταν αθλητής στην ομάδα του Κεραυνού του Καστρίου. Άλμα επί κοντώ. Αγροφύλακας και αυτός. Σώγαμπρος στην Ωριά.

 •Τον Ντίνο που πήρε γυναίκα του την Τασία, κόρη του γέρο Θανάση Αντζινά. 

•Τον Γιώργη τον γνωστό Γαγά. Αυτός είχε χόμπι τα άλογα. Καβάλα στο άλογό του αντρικά. Με το δίκανο αγκαλιά και τον σκύλο του τον Αντώνη, να τον συνοδεύει στα ξεροκάμπια. Δεν κατέβαινε από το άλογο, ούτε και στο κυνήγι. Καβάλα στο άλογο να φέρνει λαγούς, περισσότερους από κάθε άλλον. Δεν παντρεύτηκε.

 •Την Βάσιω και αυτή ανύπαντρη. 

Το Γιανναρέκο σπίτι, στη μέση του χωριού, εκεί που σμείγουν τέσσερις δρόμοι •Ενας προς Καποτερέκα. •Άλλος προς Λογοθετέκα-Κουνουφέκα.  •Τρίτος προς Καραχαλέκα και ακόμα ένας, η ονομαστή Σούδα που κατέβαινε στην κάτω γειτονειά, στην πιάτσα. 

Ο Γιάννης Μαρινάκος ο γιός του Ντίνου, που σήμερα ζει με την οικογένειας του στον πάνω Αη Γιάννη, ίσως χρειαστεί να συμπληρώσει, αν ξεχνάω κάτι. 

Γιά αυτούς που δεν το ξέρουν, στο χωριό μας, δεν λέμε 'έικα' αλλά 'έκα'. Μαρινέκα, Κωνσταντελέκα, Λογοθετέκα κ.λ.π.

Διαβάστε περισσότερα...

ΜΝΗΜΕΣ ΚΑΡΑΤΟΥΛΑ (3) - Στα Σιαπαταίκα

Γενική άποψη του Καράτουλα
Στον κύκλο η γειτονιά που περιγράφει ο Βασίλης

Γράφει ο Βασίλης Σπανός σε συνέχεια από το προηγούμενο που είναι εδώ

 Πίσω και λίγο ψηλότερα από τον Σιαπάτα, ο Παναγιώτης Κωνσταντέλλος που είχε γυναίκα την Λαμπρινή, αδερφή του Φαραζόγιαννη από την Γαλτενά. Αυτός μετακόμισε νωρίς στην Σπάρτη. Δίπλα σε αυτόν η Γριακώτσενα του Κωνσταντέλλου. Αυτή είχε γιό τον Δημαρά που έκανε καριέρα ως γκαρσόνι πολυτελείας στήν Αθήνα. Όταν συνταξιοδοτήθηκε, έζησε στο σπίτι της μάνας του στο χωριό. 

 Πίσω από την Κώτσενα, οι ριγανάδες Γρηγόρης που προαναφέραμε, Ηλίας και Θοδωρής γνωστός ακόμα και στην Τρίπολη ως "Βασάνης". Σχεδόν κολλητά οι Σωκράτης Μαρινάκος ή Καραφούσος ή Αχειλάς, με το μεγάλο κάτω χείλι και ο Καποτερόγιαννης. Ο Σωκράτης ήταν μια ζωή αγροφύλακας και διαρκής εφιάλτης για μας τους πιτσιρικάδες, που δεν μας άφηνε να κυνηγάμε με το λάστιχο τα συκοπούλια. Τον Καποτερόγιαννη τον έλεγαν και αυγουλά. Γύριζε στα χωριά, με ένα κοφίνι κρεμασμένο από τον αγκώνα του χεριού του, αγόραζε τα αυγά από τις μανάδες μας και τα μεταπουλούσε στην Αθήνα. Οι Αθηναίοι τρώγανε αυγά και εμείς στο χωριό, τρώγαμε τις νόστιμες μούρες. Τις μούρες που μοιραζόμασταν με τα.....γουρούνια του χωριού. Γυναίκα του Καποτερόγιαννη η Ευανθία, που ήταν αδερφή του Γιώργη Καραχάλιου-όχι του Καλόγερου, του άλλουνού του Μάστορα. Παιδιά του ο Δήμος, η Λέλα, ο Κωτσιάκος η Μαρία και ο Τάκης. Ολόκληρη αυτή η οικογένεια μετανάστευσε στην Αμερική εκτός ίσως από την Λέλα ή την Μαρία που παντρεύτηκε στην Ελλάδα. Σε κάποιο νησί στην Κέρκυρα άν δεν γελιέμαι. 

Πίσω από το σπίτι αυτό, πηγαίνοντας προς την μέση του χωριού, ήταν του Χαρμώνη. Λυμπέρης το κανονικό του, που είχε πάει σώγαμπρος σε εκείνη την γειτονιά. Είχε χάσει την πρώτη του γυναίκα και παντρεύτηκε μία από τον Αγιοπέτρο. Αυτή έφερε στο χωριό το τσάι του βουνού. Έφευγε , νύχτα το πρωί και γύριζε το βράδυ. Πήγαινε στα λημέρια της στον Μαλεβό, φορτωνότανε το τσάι και γύριζε το βράδυ. Πενήντα λεπτά το ματσάκι.Τσάι με ψωμί το πρωί, για να κρατήσει μέχρι το μεσημέρι. Τί,να κρατήσει, που στο πρώτο διάλειμμα, έκοβε λόρδα. Παρηγοριόμασταν στην σκέψη ότι θα χορτάσουμε το μεσημέρι. Μας περίμενε η σχεδόν καθημερινή «σπεσιαλιτέ»: Λεμπρίνες από την πεζούλα της Πρασινούς. 

Παρακαλώ τον Νέστο που ξέρω ότι διαβάζει αυτές τις μνήμες, αν μπορεί να βοηθήσει. Να φωτογραφίσει όλα τα σπίτια του χωριού, όπως είναι σήμερα. Έτσι όταν γράφουμε για τις γειτονιές να συνοδεύουμε και τις αντίστοιχες φωτογραφίες. Μεγάλο έργο, αλλά αξίζει τον κόπο φίλε Γιώργο. Και πρόσεξε Γιώργο από διαγώνια. Για να φαίνονται και δύο πλευρές των σπιτιών. (Συνεχίζουμε).

Διαβάστε περισσότερα...

Αποχαιρετισμός στον Κώστα Ι. Λυμπέρη

Το χωριό μας, το Καστρί, όλα τα Καστριτοχώρια αποχαιρετάνε έναν δικό τους, ξεχωριστό άνθρωπο, τον Κώστα Ι. Λυμπέρη (Κωστάκη), που έφυγε από τη ζωή σήμερα σε ηλικία 82 ετών. 

 Ο Κώστας γεννήθηκε στο Καράτουλα- λίγο πάνω από την εκκλησία του Αγιάννη, είναι το πατρικό του- και σε νεαρή ηλικία ξενιτεύτηκε στον Καναδά. 

 Αρχές της δεκαετίας του ΄70 επέστρεψε στην Ελλάδα και αποφάσισε να ασχοληθεί με την ατομική επιχείρηση – το σιδηρουργείο του πατέρα του – για την οποία είχαμε γράψει παλιότερα εδώ, την οποία ανέπτυξε με εργατικότητα, εντιμότητα και επιχειρηματικό πνεύμα. Τα ποιοτικά προϊόντα της επιχείρησης, όπως πριόνια, μαχαίρια, τσεκούρια και κάθε λογής αγροτικά εργαλεία τα βρίσκεις παντού, στα εξειδικευμένα καταστήματα της οδού Αθηνάς στο κέντρο της Αθήνας αλλά και σε κάθε γωνιά της Ελληνικής Γης 

 Από το γάμο του με την Γιωργία Ποντίκη το ζευγάρι ευτύχησε να αποκτήσει δύο παιδιά, τον Γιάννη και τη Μαρία, καθώς και δύο εγγόνια που υπεραγαπούσε. Ευαίσθητος κοινωνικά άνθρωπος, ο Κώστας ξεχώριζε για το χαμόγελο, την ευγένεια, την ταπεινότητα, το ήθος και τη διάθεσή του να στηρίζει όσους βρίσκονταν σε ανάγκη και όχι μόνο. 

 Σήμερα το πρωί, όπως το είχε καθημερινή συνήθεια, κατέβηκε νωρίς στο εργοστάσιο για να ανάψει τον φούρνο και να ετοιμάσει τη δουλειά για τους εργάτες που θα έρχονταν αργότερα. Εκεί έσβησε γλυκά, στον χώρο που δημιούργησε με τον ιδρώτα και την αξιοσύνη του, και που ποτέ δεν έπαψε να αγαπά και να υπηρετεί, ακόμη και στην ύστατη ώρα.

 Η εξόδιος ακολουθία θα τελεστεί αύριο, Τρίτη 9 Σεπτεμβρίου, στις 5:00 το απόγευμα, από τον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου Καστρίου, όπου συγγενείς και φίλοι θα τον αποχαιρετήσουν. 

 Στη σύζυγό του Γεωργία, στα παιδιά και στα εγγόνια του, ευχόμαστε ο καλός Θεός να αναπαύσει την ψυχή του και να τους χαρίζει δύναμη, ώστε να τον θυμούνται πάντα με αγάπη. 

Ο Κώστας με το γιο του Γιάννη Λυμπέρη 

Ο Κώστας με τον αείμνηστο Τζίμη Κορολή. Όρθιος ο Χριστόφορος Νικολάου 

Διαβάστε περισσότερα...

ΜΝΗΜΕΣ ΚΑΡΑΤΟΥΛΑ (2) - Το πλύσιμο στο ποτάμι

Η φώτο είναι από το διαδίκτυο 

Γράφει ο Βασίλης Σπανός  σε συνέχεια από το προηγούμενο που είναι εδώ 

Ήμασταν στους Κωνσταντελλέους και συγκεκριμένα στον Μαστρο Νικόλα τον Κωνσταντέλλο-αλλιώς Ισαπάτα ή Σιαπάτα. Είπαμε πως αυτός έφτιαχνε τα γουδιά,για την σκορδαλιά. Εκτός από τα γουδιά, βοήθαγε και τις νοικοκυρές να πλύνουν τα ρούχα της φαμελιάς και κυρίως τα στρωσίδια. Και να πώς: 

Τα ρούχα οι γυναίκες τα έπλεναν στην πλύστρα στο ποτάμι. Έβαζαν κάτω τρία ποταμολίθαρα σε διάταξη τριγώνου. Πάνω στις πέτρες έστηναν το καζάνι με το νερό, οι κουρελούδες και τα σαΐσματα μέσα στο καζάνι, κάτω η φωτιά να καίει. Όταν ο «θερμός» έκανε την δουλειά, τα βγάζανε τα ρούχα από το καζάνι, τα άπλωναν ένα -ένα με τάξη πάνω σε μιά μεγάλη πλάκα και τα κοπανάγανε με τον ξύλινο «κόπανο». 

Και εδώ θα εξηγήσουμε τον τρόπο που ο Σιαπάτας βοηθούσε στο πλύσιμο. Τον κόπανο της πλύσης τον αγόραζαν από τον ….Σιαπάτα. Ο μαστρο Νικόλας εκτός από τα γουδιά, έφτιαχνε και τους κόπανους. Από διαλεγμένο ξύλο πλατάνας. Έμοιαζε με το ρόπαλο του Ηρακλή, μόνο που εκείνο ήταν κυλινδρικό σε ολόκληρο το μήκος του, ενώ ο κόπανος του Σιαπάτα, στην μία του άκρη ήταν πλακουδερός, σαν χοντρή σανίδα. 

Όταν τα ρούχα πλένονταν, τα άπλωναν πάνω στις κοτρώνες του ποταμιού.Τα άφηναν εκεί ώσπου να στεγνώσουν. Όταν στέγνωναν τα φόρτωναν στα γαϊδουράκια μεσογόμι και τα έφερναν στο σπίτι. 

(Καμιά φορά αναρωτιέμαι τί να έγιναν αυτά τα ξυλόγλυπτα εργαλεία.Ίσως κάνουν συντροφιά, στα ξύλινα θρανία του Σχολείου). 

 (Θα ακολουθήσει συνέχεια....)

Η φώτο είναι από το διαδίκτυο

Διαβάστε περισσότερα...

ΜΝΗΜΕΣ ΚΑΡΑΤΟΥΛΑ (1)

Γράφει ο Βασίλης Σπανός

 Είμαι ο παππούς Βασίλης Σπανός,σύζυγος της Ειρήνης και επιθυμώ να μοιραστούμε, κάποιες μνήμες, από,τον Καράτουλα του χθές. Είπα να αρχίσω από την μεριά προς την Ωριά και θα περιδιαβούμε και άλλα μέρη. 

 Στο φιλόξενο μπλόγκ του Καράτουλα, επιτρέψτε μου να θυμηθώ κάποια πράγματα, που γυροφέρνουν το λίγο μυάλό που μου έχει απομείνει. 

Ο δρόμος προς Μπερνορή*: Ξεκινούσε από την θέση «κατάλυμα» πάνω από του Ντούτσου το σπίτι, εκεί όπου σήμερα, αρχίζει η δημοσιά προς Ωριά. Ήταν μουλαρόδρομος. Από τον δρόμο αυτόν, περνούσαν τα γαϊδουράκια, φορτωμένα με τα βαρέλια που έφερναν οι μανάδες,το νερό στα σπίτια από του Λογοθέτη την βρύση. Τα βαρέλια έφτιαχναν, ο γέρο Στριφτόμπολας και οι άλλοι βαρελάδες Μαρινακέοι. Με τους βαρελάδες Μαρινακέους θα ασχοληθούμε αργότερα. 

Τον δρόμο αυτό διάβαιναν οι γαμπροί του Καράτουλα, πηγαίνοντας στον Μπερνορή, μήπως βρουν εκεί γυναίκα να παντρεφτούν και να νοικοκυρευτούν. Από τον δρόμο αυτόν περνούσε και ο Γρηγόρης ο Ριγανάς πού πήγαινε στου Μπερνορή -στην ταβέρνα του Πάτσιου- ξεμέθυστος και νηστικός και γύρναγε πάλι νηστικός και «τύφλα» στο μεθύσι. 

Από πανώδρομα στο Κατάλυμα, το σπίτι του Ίσιαπάτα. Αυτός είχε πολλές κόρες και για να τις προικίσει έφτιαχνε….γουδιά και γουδοχέρια.Τα πούλαγε στον κόσμο, για να στουμπάνε τά σκόρδα, για την απολαυστική δροσερή .σκορδαλιά. Τα καλοκαιριανά βράδυα, άν έβαζες αυτί, δεν άκουγες τίποτα άλλο μέσα στην ησυχία, εκτός, από το ρυθμικό τραγούδι τοιυ γουδιού. Όλοι στουμπάγανε την σκορδαλιά τους. Νερό, σκόρδο στουμπισμένο και σιταρένιο που κολυμπούσε στο πιάτο από αλουμίνιο. 
«Τώρα τα αστέρια ούτε που τα βλέπουμε τις νύχτες, Εκείνες τις εποχές και τα βλέπαμε και τα μετρούσαμε».

 (Θα συνεχίσουμε...)

*Μπερνορή:Παλιά ονομασία της Ωριάς

Αριστερά  ο Γρηγόρης Κωνσταντέλλος, ο Ριγανάς
τα τσούζει με τα φιλαράκια του.
(φώτο Γιώργος Κωνσταντέλλος-Νέστος)

Στο κάτω μέρος διακρίνεται ο δρόμος Καράτουλα-Ωριάς
(φώτο Γιώργος Κωνσταντέλλος-Νέστος)

Διαβάστε περισσότερα...

Κλήρωση Λαχειοφόρου Καρατουλιάνικου Ανταμώματος 2025

Οσοι/ες από τους τυχερούς/ες δεν έχουν παραλάβει τα δώρα τους μπορούν να επικοινωνούν με τον Πρόεδρο του Πολιτιστικού Συλλόγου, Γιάννη Παναγιωτούρο στο τηλ. 6974555325 για την παραλαβή του δώρου τους.


Διαβάστε περισσότερα...

Καρατουλιάνικο Αντάμωμα 2025

Φέτος το καρατουλιανικό αντάμωμα ξεπέρασε κάθε προηγούμενο.

 

Το βράδυ της Κυριακής, 17 Αυγούστου το Πολιτιστικό Κέντρο του χωριού μας γέμισε από κόσμο, συγχωριανούς και φίλους που ήρθαν να ανταμώσουν, να θυμηθούν, να χορέψουν και να χαρούν όλοι μαζί.

 

Η βραδιά ξεκίνησε με τον πρόεδρο του Πολιτιστικού Συλλόγου μας, Γιάννη Παναγιώτουρο, ο οποίος καλωσόρισε τους Καρατουλιανούς απ’ όπου κι αν ήρθαν, καθώς και τους φίλους του χωριού μας. Με λόγια καρδιάς, ευχαρίστησε τους χορηγούς που στήριξαν τη βραδιά, αλλά και όλους όσοι με τον τρόπο τους βοήθησαν για να γίνει αυτή η μεγάλη γιορτή. 

Ένα μεγάλο μπράβο αξίζει στο Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου μας για την άψογη διοργάνωση, αλλά και στους νέους του χωριού μας, που έβαλαν το μεράκι και το κέφι τους και έδωσαν ξεχωριστό παλμό στο αντάμωμα. 

Η βραδιά κύλησε όμορφα, με μουσική, χορό και γλέντι μέχρι πρωίας. Ήταν μια γιορτή που μας έκανε όλους να νιώσουμε περήφανοι για το χωριό μας και μας θύμισε ότι η παράδοση και η αγάπη για τον τόπο μας είναι ζωντανές. 

Ακολουθούν φωτογραφίες και βίντεο από το αντάμωμα, για να θυμόμαστε τις όμορφες στιγμές.

 

📅 Και όπως κάθε χρόνο, το επόμενο ραντεβού μας είναι κλεισμένο: 17 Αυγούστου 2026 – στο Καρατουλιανικό Αντάμωμα 2026! 

Ως τότε, να ’μαστε καλά και καλή αντάμωση σε όλους!

   

Διαβάστε περισσότερα...