Υπάρχουν άνθρωποι που μπορεί να έζησαν το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους μακριά από τον τόπο μας, όμως δεν έπαψαν ποτέ να τον κουβαλούν μέσα τους. Άνθρωποι της ξενιτιάς, που με τον μόχθο, την εργατικότητα και την αγάπη τους για την οικογένεια κατάφεραν να δημιουργήσουν, χωρίς ποτέ να ξεχάσουν από πού ξεκίνησαν.
Ένας από αυτούς ήταν και ο Παναγιώτης Μαρινάκος, ο οποίος έφυγε από τη ζωή στις 25 Ιουνίου 2026, στη Σάρλοτ της Βόρειας Καρολίνας, ύστερα από πολύχρονη και γενναία μάχη με την αρρώστια.
Ο Τάκης του Νίκα -έτσι τον ξέραμε και έτσι τον φωνάζαμε οι παλιότεροι- γεννήθηκε το 1940 στη γειτονική μας Ωριά. Ρίζες του όμως από την μεριά του πατέρα του βρίσκονται και στο χω΄ριο μας, τόπους που δεν έπαψε ποτέ να αγαπά και να θυμάται, όσο μακριά κι αν τον οδήγησε η ζωή.
Στα δεκαεννέα του χρόνια πήρε τον δρόμο της ξενιτιάς, αρχικά στον Καναδά και αργότερα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ξεκίνησε από στον χώρο της εστίασης και με εργατικότητα, ευστροφία υπομονή και επιμονή κατάφερε να δημιουργήσει μια σπουδαία επαγγελματική πορεία.
Πίσω όμως από τον επιτυχημένο επιχειρηματία βρισκόταν ένας άνθρωπος γλυκός, τρυφερός γενναιόδωρος, με το χαμόγελο να περισσεύει, έτοιμος να βοηθήσει κάθε νέο άνθρωπο που έκανε τα πρώτα του βήματα στον ίδιο δρόμο της ξενιτιάς.
Ευτύχησε να δημιουργήσει μια υπέροχη οικογένεια. Η σύζυγός του, τα παιδιά του, τα εγγόνια του και όλοι οι δικοί του άνθρωποι ήταν το στήριγμα και η χαρά του μέχρι την τελευταία στιγμή.
Ο Παναγιώτης Μαρινάκος ανήκε σε εκείνη τη γενιά των Ελλήνων μεταναστών που με τον ιδρώτα τους τίμησαν την πατρίδα στο εξωτερικό και άφησαν πίσω τους ένα παράδειγμα αξιοπρέπειας, εργατικότητας και προσφοράς.
Κι όσο κι αν η ζωή τον κράτησε χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, οι ρίζες του παρέμειναν πάντα εδώ, στη γη των προγόνων του.
Στη σύζυγό του Βασιλική, στα παιδιά, στα εγγόνια και σε όλους τους συγγενείς του εκφράζουμε τα συλλυπητήρια. 
Ας είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου