Έκαναν τον καημό τους τραγούδι

Θυμάται, νοσταλγεί και γράφει η Καστρίτισσα δασκάλα Αρετή Καβάσσαλη – Αναστασοπούλου

1η version

Ο Κλέαρχος ήταν από τους πιο σπιρτόζικους τύπους της παλιάς εποχής στο Καστρί. Στο εργαστήριο του, το γαϊδουρομοδιστράδικο όπως ο ίδιος το αποκαλούσε, στο οποίο πετάλωνε ζώα και έφτιαχνε και τα σαμάρια τους ακούγοντας πολλές αστείες ιστορίες με τις οποίες σκόρπιζε το κέφι. Αλλά και ο ίδιος διασκέδαζε. Έτσι έκανε φίλους και πελάτες, και περνούσε από εκεί όλο το Καστρί, να φεύγουν γεμάτοι κέφι, με ανάλαφρη την ψυχή. 

 Ίσως αλλάξει και τη διάθεση τη δική μας ή ιστορία του που ακολουθεί...

 Κάποιο καλοκαιρινό απόγευμα του 1953 ο Κλέαρχος βρίσκεται στο μαγαζί του με τον συνέταιρο του. Ο ίδιος εκείνη την στιγμή φτιάχνει το σκαλιστό του σαμαριού και ο Γιώργος γεμίζει την στρώση. Ξαφνικά την ρουτίνα της δουλειάς ταράζει η εμφάνιση μιας αιθέριας και σπάνιας παρουσίας για την εποχή γυναικεία μορφή. Η γυναίκα βγαίνει απ το ακριβό της αυτοκίνητο και με κόπο και μεγάλη προσπάθεια κατεβαίνει το μονοπάτι που οδηγεί στο μαγαζί. Δεν την βοηθάνε τα ψηλά της τακούνια και το στενό ακριβό της φόρεμα. Ο Κλέαρχος και ο Γιώργος μένουν να την χαζεύουν. Εκείνη πλησιάζει και βγάζοντας το καπελάκι της χαιρετά με περισσή ομορφιά. «Σε τί οφείλουμε την ευχάριστη επίσκεψή σας;» Ζήτησε να μάθει ο Κλέαρχος. «Θα ήθελα ένα σαμάρι» απήντησε εκείνη δειλά. «ευχαρίστως, πήρε τον λόγο ο Γιώργος, αυτή είναι η δουλειά μας, αλλά πού είναι το ζώο να του πάρουμε μέτρα;» «Δεν έχω ζώο» απάντησε εκείνη στον ίδιο τόνο. Αλλά το θέλω για αντίκα.» «Λυπάμαι κυρία μου, συνέχισε προβληματισμένος ο Γιώργος, φτιάχνουμε σαμάρια για μουλάρια, άλογα και γαϊδούρια. Για αντίκα δεν έτυχε να μας ζητήσει κανείς.» Ο Κλέαρχος όμως, που στο μεταξύ παρακολουθούσε αμίλητος γυρίζει και λέει στον συνέταιρο του, τον Γιώργο «δώσε σε παρακαλώ ένα μεταχειρισμένο στην κυρία.» Εκείνη κατά χαρούμενη τον ευχαρίστησε με το βλέμμα της και περιμένει να πραγματοποιηθεί η υπόδειξή του. Ο Γιώργος τότε παίρνει ένα σαμάρι απ τα αζήτητα, το ξεσκονίζει, το περιποιείται και το τοποθετεί στο αυτοκίνητο της. Η κυρία κατενθουσιασμένη ζήτησε να μάθε την τιμή. «δεν κάνει τίποτα» της απαντά ο Κλέαρχος, φτάνει που ομορφύνατε λίγο το χωριό μας και τιμήσατε το μαγαζί μας. Εμείς το σαμάρι αυτό, έτσι και αλλιώς, δεν επρόκειτο να το χρησιμοποιήσουμε. Εκείνη όμως, σαν να μην άκουγε τα λόγια του, βγάζει και του δίνει ένα εκατοστάρικο. Στην συνέχεια εξαφανίζεται και σε λίγο χάνεται προς του Πετράκου και την Τρίπολη, αφήνοντας κατάπληκτους και πανευτυχείς τους δύο τεχνίτες. Και δικαιολογημένα, αφού ένα καινούργιο σαμάρι κοστίζει  πενήντα δραχμές και εκείνοι για ένα άχρηστο κρατούνε στο χέρι ένα ολόκληρο εκατοστάρικο. Γι αυτό και η απροσδόκητη αυτή επίσκεψη τους έχει ελαφρώς μεθύσει. Έτσι μεθυσμένη είναι και η απόφαση που παίρνουν. Αφού τα χρήματα είναι έξω από τον οικογενειακό προϋπολογισμό, είναι ελεύθεροι να τα ξοδέψουν διασκεδάζοντας με τους φίλους τους στην ταβέρνα. Ήπιαν λοιπόν και διασκέδασαν αρκετά οι φίλοι εις υγείαν της όμορφης κυρίας εκείνη την βραδιά. Όμως δεν ήταν γι αυτούς η πρώτη τους φορά, αφού όλοι τότε έτσι εύρισκαν την χαρά σε απλά και φτωχικά. Και τα γέλια σε μικρούς και μεγάλους ήταν πολύ φθηνά. Τώρα όμως, αν και διαθέτει ο άνθρωπος αρκετές ανέσεις και πλούσια αγαθά όμως τί κρίμα!!! Όλα της γης τα όμορφα τ αφήνει μακριά. Γι αυτό τα γέλια και την χαρά τα βρίσκεις στην ζωή σαν σε μαύρη αγορά. Η ιστορία αυτή μαζί με πολλές άλλες γι αυτούς φιλοξενούνται στα βιβλία της Αρετής. 

2η version

Άδικα κάθε μέρα ψάχνω στην επικαιρότητα για κάποιο ευχάριστο θέμα. Αυτές οι ειδήσεις έχουν βαλθεί και επί μονίμου βάσεως να μας ραγίσουν την καρδιά. Κάθε μέρα κατακλύζω την ζωή μας νέα παγκοσμίου ενδιαφέροντος, κουβάρια ειδήσεων, που του κάκου ψάχνεις για κάποια υπεύθυνη και ευχάριστη άκρη. Και μένεις πικρά να περιμένεις. Όμως και παλιότερα υπήρχαν παρόμοιες καταστάσεις: ανασφάλειες, φτώχεια, άνεργες, αδιέξοδα…. Παρόλα αυτά οι άνθρωποι δεν είχαν καταχωνιάσει το κέφι τους στο ντουλάπι της καρδιάς τους, με αποτέλεσμα να βρίσκεται το χαμόγελο στην μαύρη αγορά ακόμα και στα μικρά παιδιά. Έπαιρναν την ζωή τους απ την ευχάριστη πλευρά και ζούσαν σαν μεγάλα παιδιά. Έτσι με τον ήλιο της χαράς έδιωχναν τα μαύρα σύννεφα της απελπισίας και έκαναν τα πικρά γλυκά. Καθώς δε, βρίσκομαι επί μονίμου βάσεως φιλοξενούμενη στο σπίτι μου και ανακατεύω τα σεντούκια των αναμνήσεων σκέφτηκα μήπως οι χαρούμενες ιστορίες που βρίσκονται φυλαγμένες εκεί διώξουν σε κάποιους για λίγο την μούχλα της φυλακισμένης και φοβισμένης ζωής μας, όπως όμορφη ιστορία του Κλέαρχου. 

Είναι καλοκαιρινό απόγευμα του 1952. Ο Κλέαρχος βρίσκεται στο μαγαζί του με τον συνέταιρο του. Ο ίδιος εκείνη την στιγμή έφτιαχνε τον ξύλινο σκελετό του σαμαριού και ο Γιώργος, αυτό ήταν το όνομα του συνεταίρου του, γέμιζε την στρώση. Ξαφνικά την ρουτίνα της δουλειάς τάραξε η εμφάνιση μιας αιθέριας και σπάνιας παρουσίας για την εποχή γυναικείας μορφής. Η γυναίκα βγήκε από ένα πανάκριβο αυτοκίνητο. Με κόπο δε και μεγάλη προσπάθεια κατέβαινε το χωριάτικο και με πέτρες μονοπάτι που οδηγούσε στο μαγαζί. Δεν την βοηθούσαν τα πανύψηλα τακούνια της και το εφαρμοστό, καλό ραμμένο και ακριβό φόρεμά της. Ο Κλέαρχος και ο Γιώργος έμειναν να την χαζεύουν. Εκείνη πλησιάζει και βγάζοντας το καπελάκι της χαιρέτησε με περισσή ευγένεια. «Σε τί οφείλουμε την τόσο ευχάριστη επίσκεψη;» ζήτησε να μάθει ο Κλέαρχος. «θα ήθελα ένα σαμάρι.» απάντησε εκείνη δειλά. «ευχαρίστως, πήρε τον λόγο ο Γιώργος, αλλά πού είναι το ζώο να του πάρω τα μέτρα;» «δεν έχω ζώο, απάντησε εκείνη στον ίδιο τόνο, αλλά το θέλω για αντίκα» «κυρία μου, άρχισε να της λέει ο μάστρο Γιώργος προβληματισμένος, φτιάχνουμε σαμάρια για γαϊδούρια, μουλάρια και άλογα. Για αντίκα δεν έτυχε να μας ζητήσει κανείς γι αυτό δεν ξέρω. Λυπάμαι.» Ο Κλέαρχος όμως που στο μεταξύ παρακολουθούσε αμίλητος γυρίζει και λέει επιτακτικά στον Γιώργο. «δώσε σε παρακαλώ ένα μεταχειρισμένο, η κυρία το θέλει για στολίδι.» Εκείνη κατά χαρούμενη ευχαρίστησε με το βλέμμα της και περίμενε να πραγματοποιηθεί η προσταγή του. Αμέσως ο Γιώργος πήρε ένα σαμάρι απ τα αζήτητα και αφού το ξεσκόνισε καλά το μετέφερε στο αυτοκίνητο. Εκείνη κατά χαρούμενη ρώτησε για την τιμή «δεν κάνει τίποτα, της απάντησε ο Κλέαρχος, φτάνει που ομορφήνατε για λίγο το χωριό μας και τιμήσατε για λίγο το μαγαζί μας. Εμείς έτσι και αλλιώς δεν θα το χρησιμοποιούσαμε.» Εκείνη σαν να μην άκουσε τα λόγια του, έβγαλε και του έδωσε ένα κατοστάρικο. Τους ευχαρίστησε και σε λίγο το αυτοκίνητο χάθηκε προς την Τρίπολη αφήνοντας κατάπληκτους και ενθουσιασμένους τους δύο τεχνίτες. Και δικαιολογημένα….κάθε καινούργιο σαμάρι κοστίζει  πενήντα δραχμές. Όμως η απροσδόκητη αυτή επίσκεψη τους είχε ελαφρώς μεθύσει. Κρατούσαν στο χέρι ένα κατοστάρικο για ένα άχρηστο σαμάρι. Έτσι μεθυσμένη ήταν και η απόφαση που πήραν: τα χρήματα αυτά ήταν έξω από τον κανονικό προϋπολογισμό, επομένως ήταν ελεύθεροι να τον διαθέσουν διασκεδάζοντας με τους φίλους τους το βράδυ στην ταβέρνα. Πέρασαν μια αξέχαστη βραδιά με τους φίλους τους εις υγείαν της όμορφης κυρίας που ήθελε το άχρηστο σαμάρι για αντίκα. Μαζί τους χάρηκε και όλη η αγορά, συνηθισμένη σε τέτοια χαρούμενα περιστατικά και πειράγματα.

Διαβάστε περισσότερα...

Η τελευταία αγάπη του Ανδρέα

Θυμάται, νοσταλγεί και γράφει η Καστρίτισσα δασκάλα Αρετή Καβάσσαλη – Αναστασοπούλου

Ο Ανδρέας γεννήθηκε και μεγάλωσε κοντά στην αγορά. Εκεί είδε το φως της ζωής. Στην πλατεία της έκανε τα πρώτα του βήματα. Εκεί έπαιζε και ανδρώθηκε. Γι’ αυτό είχε δεθεί μαζί της από παιδί. Έτσι τίποτε δεν του μένει κρυφό απ’ αυτή. Ο ίδιος έλεγε πως έχει πετάξει το αυτί του εκεί. Πολλά από τα αστεία και τα ανέκδοτά της ήταν δικά του στα καφενεία, στα ταβερνάκια, στο μαγαζί του. Ήταν αυθόρμητος και με έντονη προσωπικότητα. Και ζούσε σε βάθος το κάθε τί. Αλλά και η ζωή του γενικότερα ήταν σαν σε ανοιχτό χαρτί. 

 Έχει καιρό τώρα που τραγουδάει την αγάπη του στα πανηγύρια και τα βράδια στους δρόμους και τα στενά της γειτονιάς. Το ημερολόγιο δείχνει 1942. Εκείνος είναι 30 και η Ισμήνη 24. Έτσι λοιπόν,ένα φθινοπωρινό απόβραδο, έτσι απλά κρυφά και κατάμονος χτυπάει την πόρτα της Ισμήνης και μπαίνει μέσα σαν να τον περίμεναν. Ήταν πια καιρός να επισημοποιήσει την αγάπη του αυτή. Καλησπερίζει καλοσυνάτα και κάθεται. Με το χαμογελαστό του βλέμμα αγκαλιάζει την ξαφνιασμένη από την απρόσμενη παρουσία του οικογένεια και σταματά στην Ισμήνη. Οι ματιές τους διασταυρώνονται και οι καρδιές τους λένε τα δικά τους. Αμέσως μπαίνει στο θέμα. Άλλωστε η επίσκεψή του αυτή τούτο θέλει να τους πει. Αλλά και το ποίημα που ακολουθεί πολλές φορές ως τώρα και με διαφόρους τρόπους έχει λεχθεί. Η φωνή του έχει μια χαρούμενη χροιά και αρχίζει γλυκόφωνα και σταθερά. «Ισμήνη είναι καιρός όπως έχεις καταλάβει που σ’ έχω αγαπήσει, σ’ έχω ξεχωρίσει και σε θέλω για παντοτινή μου αγαπητική μου συντροφιά.» Εκείνη σαν τ’ ακούει για πρώτη φορά νιώθει τα μάγουλα της να γίνονται δύο κόκκινα τριαντάφυλλα χαρίζοντας στο προσωπάκι της περίσσια ομορφιά. Και μένει σιωπηλή. Τί άλλωστε να πει. Αφού τα έχει πει η γεμάτη από αγάπη καρδιά. Και ο Ανδρέας συνεχίζει στον ίδιο χαρούμενο τόνο. «Εσύ θα φορέσεις τα καλά σου και θα έρθεις να σταθείς κοντά μου. Τα υπόλοιπα θα είναι όλα δικά μου. Μου φτάνει η αγάπη σου και η καλή καρδιά σου». Και μένει για λίγο σιωπηλός. Ίσως θα ήθελε να γίνει πιο σοβαρός. Στην συνέχεια, αυτή την φορά την κοιτάζει κάπως παρακλητικά. «Όμως θα ήθελα μια χάρη από σένα. Να θυμάσαι πως κάποιες φορές θα βλέπεις τον γάιδαρο ν’ ανεβαίνει στην καρυδιά. Εσύ τότε να μην δυσανασχετείς». Όμως στην Ισμήνη ήταν αδύνατο να γίνει πιστευτό το παράλογο αυτό, όταν λέγεται σε τόνο τόσο αγαπητικό. Αλλά με τον καιρό ο Ανδρέας δυστυχώς βγήκε αληθινός. Όμως η μεγάλη του αγάπη προς αυτή αλλά και τα τόσα άλλα καλά του,έκαναν την Ισμήνη εκείνη την δύσκολη στιγμή να κάνει αγαπητική υπομονή. Αλλά και του Ανδρέα η χρυσή καρδιά, μετά την σύντομη αναταραχή, κατέβαζε τον κυρ-Μέντιοαπ’ την καρυδιά και η ζωή συνεχιζόταν όπως πρώτα όμορφα και αγαπητικά. 

 Και ο καιρός περνούσε και η ζωή κυλούσε με τα καλά και τ’ ανάποδά της όπως συμβαίνει πάντα με όλα τα ζευγάρια. Όμως δυστυχώς νέος ακόμα στα 58του χρόνια, αρρωσταίνει αρκετά σοβαρά από καρδιά. Τότε η χειρουργική ήταν άγνωστη αλλά και η φαρμακευτική αγωγή ήταν ανήμπορη να βοηθήσει αποτελεσματικά. Έτσι σιγά σιγά άρχισε να στερείται όλο και πιο πολλά από τις χαρές της ζωής και τα αγαθά. Για να κλειστεί τέλος τέλοςστο σπίτι του παρέα με τις στερήσεις και τα προβλήματά του. Έτσι βρίσκεται στο τελευταίο καλοκαίρι της ζωής του. Μερικοί φίλοι και συγγενείς είναι η παρηγοριά του. 

 Μόνιμη συντροφιά του κρατά μια καρπουζιά που έχει φυτρώσει στη ζαρντινιέρα της βεράντας του. Κάθε μέρα απ’ το παράθυρό του της κάνει επίσκεψη και καμαρώνει μοναχοκάρπουζό της. Εκείνο, ίσως επειδή το λούζει ολημερίς ο ζεστός καλοκαιρινός ήλιος όλο μεγαλώνει και ασφαλώς θα γλυκαίνει. Αποτελεί, όπως και ο ίδιος λέει, την τελευταία του αγάπη. Καθώς στέκει για λίγο κοντά του καλεί κάθε φορά τα όνειρά του. 

 Έχει αποφασίσει κάποια μέρα να καλέσει τον παπά Βαγγέλη τον ξαδερφότου Πέτρο Λυκίδη και τον πρόεδρο Γιώργο Ιατρίδη,που τον βοηθάνε στον Γολγοθά του, να μοιραστεί μαζί τους την γλύκα του και την δροσιά του.

 Όμως για κακή τύχη όλων μας το ανιψάκι του Γιώργος 4 ετών θέλοντας να λάβει μέρος στον πανηγυρισμός του καρπουζιού κρυφά παίρνει το μαχαίρι, πηγαίνει στην καρπουζιά και του κάνει μια θανάσιμη μαχαιριά. Αυτό δα, το τόσο απλό σε κάποια άλλη περίπτωση.Αυτή την φορά, θα μπορούσε να φέρει σε όλους μας μεγάλη συμφορά. Η Αρετή σ’ αυτή την τραγικήστιγμή, βάζει το μυαλό της να δουλέψει. Μια και δυο τρέχει στον μανάβη. Για πολλή ώρα ψάχνει και βρίσκει, προς μεγάλη έκπληξη του καταστηματάρχη το δίδυμο αδερφάκι του πληγωμένου και το τοποθετεί στην καρπουζιά, παίρνοντας το πληγωμένο. Στην συνέχεια σύμφωνα με την επιθυμία, ορίζεται η μέρα και ώρα για το μεγάλο γεγονός της κοπής του καρπουζιού. Οι καλεσμένοι φυσικά είναι ενημερωμένοι...

  Όλοι είμαστε στο τραπέζι εν αναμονή της πανηγυρικής κοπής. Η Ισμήνη παίρνει το μαχαίρι και προχωρεί προς την καρπουζιά. Ο Ανδρέας καμαρώνει όλος χαρά.Έρχεται το περιβόητο καρπούζι και τοποθετείται στην πιατέλα, για την πανηγυρική κοπή εκ μέρους του Ανδρέα. Ευτυχώς που εκείνο είναι κατακόκκινο και γλυκό. Έτσι δικαιολογημένα ο Ανδρέας κάθε τόσο αναφωνεί πανηγυρικά: «Δείτε ομορφιά που βγάζει του Αντρέα η καρπουζιά». Συγχαρητήρια σπεύδει να συγχαρεί ο παπά Βαγγέλης. «κοιτάξτε χρώμα, απολαύστε γλύκα» συνεχίζει να πανηγυρίζει εκείνος. Και οι άλλοι με παλαμάκια του δίνουν τα εύσημά τους. Όμως ο Αντρέας για μια στιγμή σαν να μένει μόνος του συννεφιάζει, απουσιάζει και μονολογεί: «Μακάρι η γλύκα αυτή να μου έπαιρνε την μαύρη πίκρα από την ψυχή. Αλλά δυστυχώς αδυνατεί». Και εμείς όλοι μείναμε να τον κοιτάμε σαν να μην είμαστε εκεί. Ίσως έτσι έπρεπε. Όπως δεν έπρεπε να μάθει την αλήθεια. Και δεν την έμαθε...Έτσι με τούτα και με εκείνα πέρασε για τον Αντρέα και τούτο το απόβραδο. Το απόβραδο, το τόσο διαφορετικό από εκείνο το παλιό και μακρινό. 

 Αλήθεια πόσο γρήγορα γύρισαν τα φύλλα της ζωής του και τώρα βρίσκεται στο τελευταίο. Το φύλλο που γράφει….

Τ Ε Λ Ο Σ

Διαβάστε περισσότερα...

Τελευταίες πινελιές στο νέο πολιτιστικό κέντρο Καράτουλα

Είναι πραγματικά άξιοι επαίνων το Δ.Σ του Πολιτιστικού μας συλλόγου "Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ"  και ιδιαίτερα ο Πρόεδρος του συλλόγου μας Γιάννης Παναγιωτούρος, ο οποίος μέσω μόχλευσης πόρων από ευρωπαικά προγράμματα, με την αμέριστη οικονομική και ηθική συμπαράσταση του σπουδαίου συμπατριώτη μας Δημήτρη Λογοθέτη, κατόρθωσαν μέσα σε πολύ λίγο χρονικό διάστημα για ένα τόσο μεγάλο και δύσκολο εγχείρημα και εν μέσω πανδημίας να μεταμορφώσουν το  ερειπωμένο δημοτικό σχολείο μας σε ένα σύχρονο πολιτιστικό κέντρο, καμάρι και στολίδι όχι μόνο για το χωριό μας αλλά και για την ευρύτερη περιοχή του Καστρίου.

Συναντήσαμε τον Πρόεδρο, Γιάννη Παναγιωτούρο πριν λίγες μέρες στο εργοτάξιο του σχολείου και μας ξενάγησε στους χώρους του. Όπως μπορείτε να δείτε στις φωτογραφίες, εσωτερικά όλα είναι σχεδόν έτοιμα ( αντλία θερμότητας, οπτικοακουστικά συστήματα, κουζίνα, τουαλέτες, τουαλέτα ΑΜΕΑ, τραπέζια, καρέκλες, γραφείο  κλπ) και απομένουν κάποιες ακόμα πινελιές που θα μπουν στο αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα  ενώ  προχωράει με γοργούς ρυθμούς και η διαμόρφωση των περιβάλλοντος χώρου με τοιχία αντιστήριξης, πλακόστρωση προαυλίου κ.α

Ένα μεγάλο μπράβο στον Πρόεδρο και στο Δ.Σ του Συλλόγου μας για τον πολύτιμο χρόνο που αφιερώνουν και τη σπουδαία δουλειά που κάνουν με κέφι και μεράκι. Ανυπομονούμε για την τελετή των εγκαινείων που όπως όλα δείχνουν δεν είναι κα πολύ μακριά...

 

Διαβάστε περισσότερα...

Επιτάφιος και Ανάσταση στο Καράτουλα

Τα μέτρα για την αντιμέτωπιση της πανδημίας και η απαγόρευση των μετακινήσεων εμπόδισαν αρκετούς συγχωριανούς μας να βρεθούν στο χωριό για τις άγιες μέρες του Πάσχα. 

Οι λίγοι  Καρατουλιάνοι που βρέθηκαν  στον Αγιάννη μας βιώσαν με κατάνυξη την ακολουθία του Επιταφίου της Μεγάλης Παρασκευής και έψαλαν το Χριστός Ανέστη το βράδυ της Ανάστασης.

Χριστός Ανέστη και χρόνια πολλά με την ευχή να ξεπεραστεί σύντομα η πανδημία και να βρεθούμε όλοι μαζί στα αγαπημένα χωριά μας.

Διαβάστε περισσότερα...

Αναστάσιμες ευχές από τον Πολιτιστικό Σύλλογο του χωριού μας "Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ"

Πάσχα 2018 στο Καράτουλα

Αγαπημένοι μας Καρατουλιάνοι και φίλοι του χωριού μας 

Με την ελπίδα η δυσάρεστη κατάσταση, της πανδημία του Κορωνοϊού, που βιώνει ολόκληρος ο πλανήτης να περάσει σύντομα και με την προσμονή να ανταμώσουμε γρήγορα υγιείς στο χωριό μας, σάς ευχόμαστε:
Καλή Ανάσταση και καλό Πάσχα!  

Το Δ.Σ του Πολιτιστικού Συλλόγου Καράτουλα Κυνουρίας "Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ"

Διαβάστε περισσότερα...

Πασχαλινές ευχές από το Σύλλογο Καστριτοχωριτών Αττικής

Αγαπητοί απανταχού συμπατριώτες μου, 

 Για τις άγιες ημέρες του Πάσχα, εύχομαι  η θυσία της σταύρωσης να καθοδηγεί την κάθε σκέψη μας για να βλέπουμε πίσω μας με κατανόηση, μπροστά με ελπίδα, γύρω μας με αγάπη. 

Το Φως της Ανάστασης να σας χαρίζει υγεία, οικογενειακή ευτυχία, επαγγελματική προκοπή, δύναμη, κουράγιο, και υπομονή, έτσι ώστε όλοι μαζί να ξεπεράσουμε τη δύσκολη κατάσταση που βιώνουμε. 

 ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ, ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΑΝΤΑΜΩΣΗ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΣΤΑ ΧΩΡΙΑ ΜΑΣ 

 Για το Δ.Σ του Συλλόγου Καστριτοχωριτών Αττικής 

 

Ο Πρόεδρος 

 Γιάννης Ν. Κωνσταντέλλος 

Διαβάστε περισσότερα...

Αντίο Θανάση Ευθυμίου

Ένας ωραίος καρατουλόγαμπρος ο Θανάσης Ευθυμίου έφυγε στις αρχές του Μάρτη σε ηλικία 72 ετών από την φοβερή πανδημία του Κορονοιού και ζητάμε συγνώμη από την οικογένειά του για την σοβαρή παράλειψη του ιστολογίου μας που δεν ενημερώσαμε εγκαίρως τους συμπατριώτες για την απώλειά του. 

 Ο Θανάσης, ένα ήσυχος και χαμηλών τόνος άνθρωπος, πρόσχαρος, καλοσυνάτος και ευγενής είχε καρατουλιάνικη καταγωγή από τη μητέρα του αλλά γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κόρινθο. 

Στις αρχές της δεκαετίας του 70 παντρεύτηκε τη Σταθούλα Μαρινάκου (του Πανάρετου) και το ζευγάρι μετανάστευσε στην Αμερική και συγκεκριμένα στο Σικάγο όπου και απέκτησε τους δυο γιούς του,τον Παρασκευά και τον Γιάννη. 

Την δεκαετία του 80 η οικογένεια επέστρεψε στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκε στην Τρίπολη όπου ο Θανάσης άσκησε το επάγγελμα του μηχανικού αυτοκινήτων. Μεγαλώνοντας τα παιδιά η οικογένεια μετανάστευσε για δεύτερη φορά στην Αμερική αλλά η αγάπη για την Ελλάδα που οι δυο γονείς φρόντισαν να εμφυσήσουν και στα παιδιά τους έφερνε συχνά πυκνά για διακοπές πίσω στην πατρίδα.

 Απόδειξη αυτής της αγάπης του Θανάση για την Ελλάδα και για το Καράτουλα που φρόντισαν να ικανοποιήσουν οι δυο γιοί του ήταν και η επιθυμία του το χωριό μας να αποτελέσει και την τελευταία του κατοικία κάτι που έγινε πράξη στις αρχές του Απρίλη και πλέον ο Θανάσης αναπαύεται αιώνια δίπλα στην αγαπημένη του Σταθούλα. 

 Τα θερμά μας συλλυπητήρια στον Παρασκευά και στον Γιάννη με την ευχή να ζήσουν και να θυμούνται με αγάπη και τους δυο γονείς τους. 

Διαβάστε περισσότερα...

Έφυγε ο Τάκης Μαρινάκος (Πανάρετος)

Οι παλιότεροι Καρατουλιάνοι έχουν να θυμούνται ακόμα ένα λεβέντη συγχωριανό τους, εργατικό και φιλοπρόοδο, πρώτο στη δουλειά αλλά και πρώτο στα χωρατά και στα γλέντια...Ο λόγος για τον Τάκη Μαρινάκο (Πανάρετο) ο οποίος έφυγε στις αρχές του Απρίλη σε ηλικία ογδόντα χρονών. 

 Στη δεκαετία του 60 ο Τάκης μπήκε στη βιοπάλη της ζωής ακολουθώντας το επάγγελμα του πατέρα του που ήταν οικοδόμος. Άριστος τεχνίτης και φιλοπρόοδος νέος ξέφυγε από τους παραδοσιακούς τρόπους και εξέλιξε την εργασία του χρησιμοποιώντας σύγχρονα για την εποχή μέσα όπως οι μπετονιέρες κάτι το οποίο σπάνιζε για την εποχή του. 

 Στις αρχές της δεκαετίας  του 70 ο Τάκης παντρεύτηκε την αγαπημένη του Καρατουλιάνα Νίκη Σημάδη και το ζευγάρι πήρε το δρόμο της ξενιτιάς για το Σικάγο την ΗΠΑ όπου εργάστηκε σκληρά και πρόκοψε ενώ πάντα φρόντιζε να είναι κοντά στις εκδηλώσεις, στα πανηγύρια, στις χαρές και τις λύπες  της καρατουλιάνικης ομογένειας του Σικάγου. Μάλιστα ο Τάκης έκανε σχέδια για το καλοκαίρι και λογάριαζε να έρθει στην Ελλάδα αλλά δυστυχώς τον πρόδωσε η καρδιά του… 

 Στη Νίκη στους δυο γιούς του, τον Γιάννη και τον Αργύρη στις νύφες και στα πέντε εγγόνια του Τάκη τα θερμά συλλυπητήρια με την ευχή ο καλός θεός να αναπαύσει την ψυχή του 

Διαβάστε περισσότερα...

'Εφυγε ο Κώστας ο Λαμπίρης

Ένας ωραίος Καρατουλιάνος, ο Κώστας Λαμπίρης, έφυγε σήμερα σε ηλικία 80 ετών στο Αττικό Νοσοκομείο της Αθήνας όπου νοσηλευόταν τον τελευταίο καιρό με καρδιακά προβλήματα.

Ήρεμος και γλυκός άνθρωπος, ο Κώστας, πάντα με το χαμόγελο,γεννήθηκε και μεγάλωσε στο χωριό μας. Μερακλής και ακούραστος εργάτης της πέτρας από μικρό παιδί ακολούθησε την παράδοση της οικογένειας την οποία φρόντισε να μεταδώσει και στα παιδιά του. 

Στην δεκαετία του 70 παντρεύτηκε την Φωτούλα από το Στόλο και απέκτησαν τρία αγόρια, τον Παναγιώτη, τον Βασίλη και τον Δημήτρη. 

Στο πανηγύρι του Αγιάννη πριν μερικά χρόνια
Ο Κώστας, δεύτερος από δεξιά, ανάμεσα στον Γιώργο Κωνσταντέλλο 
και Θανάση Λογοθέτη

Τα τελευταία 40 χρόνια η οικογένεια είχε μετοικήσει και διέμενε μόνιμα στο Άστρος αλλά πάντα στα σημαντικά γεγονότα του χωριού μας, στις εκδηλώσεις, στις γιορτές και στα πανηγύρια μας, στις χαρές και στις λύπες φρόντιζε να είναι παρούσα.

Αύριο Πέμπτη, 25 Φεβρουαρίου 2021 στις 2:00 το μεσημέρι η οικογένεια σε στενό κύκλο, λόγω της πανδημίας, αποχαιρετά τον αγαπημένο τους από τον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου Άστρους.

Στη Φωτούλα, στα παιδιά και στα εγγόνια του Κώστα, θερμά συλλυπητήρια! Να ζήσουν και να θυμούνται με αγάπη τον αγαπημένο τους σύζυγο, πατέρα και παππού.  

Διαβάστε περισσότερα...

Άνθισε και πάλι η αμυγδαλιά

Της Καστρίτισσας δασκάλας Αρετής Καβάσσαλη – Αναστασοπούλου

 Άνθισε πάλι η αμυγδαλιά και ας δείχνει το ημερολόγιο πως βρισκόμαστε ακόμα στο χειμώνα την καρδιά. Άνθισε και πάλι η αμυγδαλιά και ο βοριάς φυσομανά και γύρω-γύρω βασιλεύει παγωνιά. Των δέντρων τα γυμνά κλαδιά κουρασμένα πια από τη μόνιμη σχεδόν σκουρόχρωμη του ουρανού τη φορεσιά αναζητούν του ήλιου το θερμό χαμόγελο να το ζεσταίνει το λευκό τους αίμα για να ντυθούν, να ομορφύνουν, να καρπίσουν. 

Και ενώ σε αυτόν τον μελαγχολικό χειμωνιάτικο πίνακα όλο και κάποια μελανιά πινελιά που ασχημίζει η μυγδαλιά υψώνει το λάβαρο της ελπίδας και σκορπάει γύρω της αισιόδοξη διάθεση σε αυτόν που έχει μάτια να βλέπει και καρδιά να διακρίνει. Χωρίς δε, να χάσει λεπτό στέλνει το φτερωτό της χελιδόνι στην κυρά άνοιξη και το μήνυμα πως είναι πια καιρός να ξεκινήσει. Στα ταλαιπωρημένα δε μελισσάκια προσφέρει το μέλι της καρδιάς της. 

Αδιαφορεί  για τον ποιητή που κάποτε την είχε πει τρελή. Ούτε δίνει σημασία και στου βοριά την παγωνιά που καμιά φορά της θυμώνει και της τσαλακώνει τη νυφιάτικη της φορεσιά. Εκείνη ένα έχει στο νου και την καρδιά. Να σκορπά γύρω χαρά και του χαμόγελου τη ζεστασιά. 

 Κάποτε κάποιος τη ρώτησε: μυγδαλιά υπάρχει Θεός; Και εκείνη αμέσως λουλούδιασε...  Τί όμορφη απάντηση!!! 

 Και αληθινά. Ποιος άλλος μπορεί να ανθίσει η ομορφιά μέσα στην παγωνιά και χαμόγελο μέσα στη νεκρά; η μυγδαλιά λοιπόν, η ανθισμένη τόλμη έρχεται να μας δώσει μαθήματα θάρρους και ελπίδας. 

Σκορπώντας δε, τους ανθούς του χαμόγελου στον παγωμένο αγέρα, μας θυμίζει πως μπορούμε και εμείς να χαμογελούμε όταν όλα γύρω μας τα δέρνει η παγωνιά του πολύμορφου πόνου και να αισιοδοξούμε. 

 Η τόλμη πάντα είναι το μυστικό του τολμηρών και το χαμόγελο το δώρο των τυχερών. 

 Να συμβουλεύει η σημαιοφόρος της άνοιξης.

 Ας ακούσουμε αν θέλουμε την ανθισμένη τη σιωπή.

Διαβάστε περισσότερα...

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΦΙΛΩΝ ΤΑΝΟΥ ΚΑΙ ΜΟΝΗΣ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ: " Η Μάχη του Προδρόμου να καταχωρηθεί στις επίσημες εορτές και επετείους του Δήμου Β. Κυνουρίας"

Με επιστολή που απέστειλε ο Πρόεδρος του Συλλόγου φίλων Τάνου και Μονής Προδρόμου Καστρίου Κυνουρίας, Χριστόφορος Νικολάου  προς τον Δήμαρχο Βόρειας Κυνουρίας, Γιώργο Καμπύλη και στις πολιτικές/αυτοδιοικητικές/εκκλησιαστικές αρχές του τόπου μας, αναφέρεται στην ιστορική μάχη του Προδρόμου, η οποία διεξήχθει στις 8 Αυγούστου 1826 με αποτέλεσμα  οι υπερασπιστές της Μονή,ς με γενναιότητα και αυταπάρνηση να καταφέρουν να απωθήσουν τις δυνάμεις του Ιμπραήμ και να σώσουν το μοναστήρι. 

Ο Πρόεδρος του Συλλόγου  ζητάει την συνδρομή όλων, ώστε να καταχωρηθεί η Μάχη του Προδρόμου στις επίσημες εορτές και επετείους του Δήμου, με σκοπό να διατηρηθεί στην ιστορική μας μνήμη και να μεταδοθεί στους νεότερους, να προβάλλεται το απείρου κάλλους και υπερχιλιετούς ιστορίας Μοναστήρι του Προδρόμου αλλά και οι εξαίσιες ομορφιές της ευρύτερης περιοχής.

Η επιστολή έχει ως εξής: 

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΦΙΛΩΝ ΤΑΝΟΥ ΚΑΙ ΜΟΝΗΣ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΚΑΣΤΡΙΟΥ ΚΥΝΟΥΡΙΑΣ 

ΘΕΜΑ: ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ

 

ΠΡΟΣ: 1. Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Μαντινείας και Κυνουρίας κ. Αλέξανδρο. 

2. Υπουργείο Πολιτισμού. 

3. Περιφερειάρχη Πελοποννήσου κ. Παναγιώτη Νίκα. 

4. Αντιπεριφερειάρχη Αρκαδίας κ. Χρήστο Λαμπρόπουλο. 

5. Αρκάδα Υφυπουργό κ. Κώστα Βλάση. 

6. Βουλευτές Αρκαδίας κ. κ. Γεώργιο Παπαηλίου και Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλο. 

5. Δήμαρχο Βόρειας Κυνουρίας κ. Γεώργιο Καμπύλη. 

Όπως γνωρίζετε, η Μάχη του Προδρόμου είναι ένα σημαντικό ιστορικό γεγονός της Κυνουρίας, στον Αγώνα της Παλιγγενεσίας του Έθνους μας. Συνοπτικά: Το 1826 η Επανάσταση διέρχεται κρίσιμη φάση όταν εμφύλιες έριδες, διαμάχες και αντιπαλότητες μεταξύ των Ελλήνων μαίνονται καθιστώντας αμφίβολες τις εξελίξεις και ο Ιμπραήμ αλωνίζει στην Πελοπόννησο καίγοντας ότι βρίσκει, σκοτώνοντας τον άμαχο πληθυσμό και υφαρπάζοντας την παραγωγή. Μετά την αποτυχία του να καταλάβει το Κάστρο του Παραλίου Άστρους με σημαντικές απώλειες, επέδραμε κατά των ορεινών οικισμών της Κυνουρίας σκορπώντας την απόλυτη καταστροφή. Το πρωί της 8 Αυγούστου 1826 εκδηλώθηκε επίθεση σώματος εκ πεντακοσίων επίλεκτων Τουρκαράβων κατά της Ιεράς Μονής Τιμίου Προδρόμου Καστρίου, στην οποία τότε είχαν καταφύγει άμαχοι και τραυματίες του Αγώνα, όπως ο Αμερικανός φιλέλληνας George Jarvis. Υπερασπιστές της Μονής ήσαν τέσσερις Μοναχοί, λίγοι Μαχητές και όσοι εκ των αμάχων μπορούσαν να κρατήσουν τουφέκι. Ακολούθησε ολοήμερος λυσσώδης μάχη, αμφίρροπη προς το τέλος της ημέρας όταν και όλοι οι άμαχοι κατέβησαν στο υπόγειο αποφασισμένοι να βάλουν φωτιά στη μπαρούτη, αν επικρατούσαν τελικά οι εισβολείς. Με γενναιότητα και αυταπάρνηση όμως οι υπερασπιστές της Μονής κατάφεραν να απωθήσουν τελικά τον εχθρό και να διασωθεί η Μονή. Πλήθος και αξιόπιστες οι ιστορικές αναφορές που περιγράφουν, βεβαιώνουν και τεκμηριώνουν την Μάχη του Προδρόμου. 

Η διάσωση της Μονής καθόρισε την μετέπειτα πορεία της: Χαρακτηρίστηκε διατηρητέο μνημείο, μπήκε σε πρόγραμμα της Ε. Ε. και με τις άοκνες προσπάθειες του Σεβασμιωτάτου κ. Αλεξάνδρου αναστηλώθηκε και έγινε ένα κόσμημα, φάρος της Ορθοδοξίας και της Ιστορίας μας. Η γεωφυσική της θέση, το απαράμιλλο κάλλος του συνολικότερου τοπίου και ο ποταμός Τάνος με το φαράγγι του, την καθιστούν πόλο έλξης προσκυνητών, φυσιολατρών και οδοιπόρων. 

Ο Σύλλογός μας, με την συνδρομή του Σεβασμιωτάτου και της Περιφέρειας οργάνωσε τον πρώτο εορτασμό της επετείου της Μάχης του Προδρόμου στις 20 Αυγούστου 2017, όπου σε μια λαμπρή τελετή παρέστησαν όλες οι αρχές του τόπου και πλήθος κόσμου. Έκτοτε τελείται κάθε χρόνο λιτό μνημόσυνο των αγωνιστών με την αμέριστη συμπαράσταση του Δήμου. Φέτος, στα πλαίσια του εορτασμού των 200 χρόνων από την Επανάσταση, προγραμματίζουμε περίλαμπρη εκδήλωση για τον εορτασμό της επετείου, αντάξια του ιστορικού γεγονότος, σε συνεργασία βεβαίως με όλους σας. 

Θεωρούμε ότι η Μάχη του Προδρόμου πρέπει να καταχωρηθεί στις επίσημες εορτές και επετείους του Δήμου, με σκοπό να διατηρείται η ιστορική μας μνήμη και να μεταδίδεται στους νεότερους, να προβάλλεται το απείρου κάλλους και υπερχιλιετούς ιστορίας Μοναστήρι του Προδρόμου αλλά και οι εξαίσιες ομορφιές της ευρύτερης περιοχής. Ήδη έχει κατατεθεί από τον Σύλλογό μας στον Δήμο σχετική αίτηση – πρόταση με όλο το απαιτούμενο πληροφοριακό υλικό και έχει δρομολογηθεί η διαδικασία. 

Με την επιστολή αυτή θέλουμε να σας ενημερώσουμε και να σας παρακαλέσουμε να αγκαλιάσετε με θέρμη την προσπάθειά μας, να συμβάλετε δε κατά δύναμη και αρμοδιότητα στην ευόδωσή της. 

Σας ευχαριστούμε και διατελούμε με σεβασμό και τιμή. 

Τρίπολη 28 Ιανουαρίου2021 

Χριστόφορος Νικολάου, Πρόεδρος του Συλλόγου

Διαβάστε περισσότερα...

Καλώς μας ήρθες 2021!!!

Της Καστρίτισσας δασκάλας Αρετής Καβάσσαλη – Αναστασοπούλου

Ένας χρόνος φεύγει. Ένας χρόνος έρχεται. Και τα φύλλα του ημερολογίου στροβιλίζονται αθόρυβα. Φτάνει ένα ανοιγόκλειμα των ματιών για να γίνει το παρόν παρελθόν. 

 Λες πως μόλις χθες πανηγυρίσαμε τον ερχομό του νέου χρόνου (2020) και σήμερα τον ξεπροβοδίσαμε για να δεχθούμε τον επόμενο. Τα 2021. Προσπαθούμε δε, με γλυκά και γλυκές ευχές να τον καλοδεχθούμε για να μας κάνει καλό ποδαρικό για να φέρει περισσότερες χαρές από τις πίκρες. 

 Μας έχει μάθει όμως η ζωή πως είναι μάταιη η επιθυμία αυτή. Γιατί εκεί που καρτερούμε την ανάσα της χαράς, καταφτάνει ο αβάσταχτος πόνος με το γεμάτο της πίκρας το ποτήρι. Και πάντα βρισκόμαστε μπροστά στο άγνωστο μέλλον. 

 Εκείνο που κρατάμε ζωντανό στο νου και την καρδιά είναι το παρελθόν που έχουμε ζήσει και γνωρίσει. Κάτι δε, τέτοιες χρονιάρες και ξεχωριστές μέρες περπατάμε νοσταλγικά στα παλιά και ξαναζούμε όσα μας έδωσαν φτερά στην νιότη αλλά και εκείνα που μας πότισαν φαρμάκι.

 Έτσι λοιπόν και εγώ σαν παιδί μιας άλλης ευλογημένης εποχής με λαχτάρα βρίσκομαι πολλές φορές εκεί. Δεν χορταίνω δε, να θαυμάζω εκείνους τους πολυτάλαντους εκλεκτούς Καστρίτες που μεθυσμένοι με την αγάπη του τόπου τους, ζούσαν σ’ αυτόν και γι αυτόν. Έχοντας δε, το ελληνικό φιλότιμο για στολίδι και την καστρίτικη λεβεντιά για δύναμη χάρισαν στον τόπο αυτό όλοι μαζί πιστά και αγαπημένα τους θησαυρούς της πίστεως, αίγλη και επιστήμη. Και σκόρπισαν αφειδώλευτα το κάλλος της ψυχής τους. Με το τραγούδι, το βιολί, το θέατρο, την γνώση δημιούργησαν εύλογα το θαύμα της ζωής τους που ακούει στο όνομα: Παλιό Καστρί. Αθάνατο στο διάβα της ζωής μας. Με τον ερχομό δε, του νέου χρόνου από εκεί ψηλά ακούγονται ψιθυριστά στα μύχια της κάθε Καστρίτικης καρδιάς, αυτών που έχουν την λαχτάρα να τους αφουγκραστούν. 

Μακάρι μάγοι να ήμασταν και να είχαμε και μάγια. Και μια Καστρίτικη ψυχή να σκόρπιζε τα μάγια. Να μαλακώνουνε οι καρδιές να αγαπηθείτε όλοι. Να ζει ο ένας για πολλούς και όλοι μαζί για έναν. Να κάνετε μαγευτικό το όμορφο Καστρί μας. Τον τόπο που αφήσαμε το πρώτο μας κλάμα. Τον τόπο που αγαπήσαμε και αγαπάμε πάντα. Να γίνει πάλι ξακουστό σ’ όλη την περιοχή μας. Όπως ήταν τα χρόνια τα παλιά της όμορφης της εποχής μας. 

Χρόνια πολλά και δημιουργικά 

Η αγαπητή φωνή Από Το παλιό Καστρί. 

Οι ευχές υπέροχες και καρδιακές. 

Μακάρι να γίνουν από όλους μας πιστευτές και αποδεκτές.

Διαβάστε περισσότερα...