Πέμπτη, 6 Δεκεμβρίου 2018

Εορτή του Αγίου Νικολάου στο Καστρί και μνημόσυνο υπέρ των ευεργετών της περιοχής μας

Του Αγίου Νικολάου σήμερα και το Καστρί γιόρτασε τον Πολιούχο του με τον χθεσινό εσπερινό και την περιφορά της εικόνας του Αγίου, ενώ σήμερα, μετά την Θεία Λειτουργία και με πρωτοβουλία του προέδρου της κοινότητας Καστρίου Χρήστου Κόκκωνα εψάλλει μνημόσυνο τιμής και ευγνωμοσύνης προς τους μεγάλους ευεργέτες του.

Ακολουθούν τα ζεστά λόγια του Προέδρου  του Συλλόγου Φίλων Τάνου &Μονής Προδρόμου, Χριστόφορου Νικολάου σχετικά με το μνημόσυνο υπέρ των ευεργετών μας και στη συνέχεια φωτογραφίες της Χριστίνας Ανδριανάκου από τον χθεσινό Εσπερινό .
Τους ευχαριστούμε και... τους δυο!

 ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΜΕΓΑΛΩΝ ΕΥΕΡΓΕΤΩΝ ΚΑΣΤΡΙΟΥ 
(του Χριστόφορου Νικολάου)
Έγινε σήμερα στο Καστρί, με την ευκαιρία της εορτής του Πολιούχου του Αγίου Νικολάου, μνημόσυνο τιμής και ευγνωμοσύνης προς τους μεγάλους ευεργέτες του. Ευεργέτες όλων των Χωριών του Καστρίου, όπως ονομαζόντουσαν τότε που γίνανε τα κληροδοτήματα. Σαν Καστρίτης αισθάνομαι την ανάγκη να γράψω δυο λόγια, ένα ευχαριστώ σ’ αυτούς τους ανθρώπους που ξενιτευτήκανε αλλά η καρδιά τους δεν έφυγε ποτέ από το Καστρί. Και το αποδείξανε με τον καλύτερο τρόπο, επιστρέψανε στην ιδιαίτερή τους πατρίδα τους κόπους και τον ιδρώτα της ζωής τους. Πολλά τα κληροδοτήματα, δύο όμως ξεχωρίζουν, αυτά με τα οποία κατασκευάστηκαν το Νοσοκομείο και το Γυμνάσιο – Λύκειο. Μεγάλη η προσφορά τους στην περιοχή, δεν χρειάζονται λόγια. Η μεγάλη συγκίνηση που νιώσαμε σήμερα, πολύ λίγοι που παρεστήκαμε στο μνημόσυνο, οφείλεται κυρίως στο Γυμνάσιο και το Λύκειο. Σε δύσκολους καιρούς, σχεδόν όλα τα παιδιά των Χωριών του Καστρίου και όχι μόνο, μπορέσαμε να λάβουμε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και να συνεχίσουμε στο στίβο της ζωής. Ας αναρωτηθούμε όλοι εμείς σήμερα, πού θα ήμασταν χωρίς το Γυμνάσιο και το Λύκειο Καχστρίου. Έστω και με δυο τρεις ώρες ποδαρόδρομο την ημέρα, εμείς οι Περδικοβρυσιώτες! 

 Αιώνια η μνήμη τους. 
Συγχαρητήρια στον Πρόεδρο της Κοινότητας κ. Χρήστο Κόκκωνα για την ωραία πρωτοβουλία και την άψογη τελετή.
















Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 4 Δεκεμβρίου 2018

Κάτι σαν παραμύθι


Θυμάται, νοσταλγεί και γράφει η δασκάλα Αρετή Καβάσαλη-Αναστασοπούλου 

Βρισκόμαστε στο τέλος του 1960. Το ημερολόγιο δείχνει 6η Δεκεμβρίου. Είναι η καρδιά του χειμώνα. Γιορτάζουμε τον πολιούχο του χωριού μας, τον Άγιο Νικόλαο.

 Η πανηγυρική Θεία Λειτουργία έχει τελειώσει. Βγαίνοντας από τον ναό σχεδόν τρέχοντας κυνηγημένη από τον κρύο βοριά και με την ψυχή στο στόμα φτάνω σπίτι. Η αδερφή μου μετά τα χρόνια πολλά και το « Κάλλιο πέντε κάρβουνα παρά χίλια πρόβατα», με έβαλε να καθίσω κοντά στη σόμπα.
- Χριστέ μου τί διαφορά! Τι θαλπωρή!
 Με εκείνο το πρωινό ζεστό τσάι και ψωμοτύρι νόμισα πως... πήγε στην καρδιά μου. Για μια στιγμή η σκέψη μου στάθηκε σ’ εκείνο το απλό ξενοδοχείο του Μπαρμπαγιάννη και την καθηγήτρια του νεοεγερθέντος Γυμνασίου Αλεξάνδρα Κανελλοπούλου. Η σκέψη αυτή με πέταξε όρθια και με οδήγησε στην κρεμάστρα. Παίρνω το παλτό μου και αρχίζω να ντύνομαι όσο πιο ζεστά μπορούσα. Το μάλλινο σκουφάκι άφηνε μόνο τα μάτια μου ανοιχτά, στα χέρια γάντια και έτοιμη για δρόμο. Στην απορία της αδερφής μου απάντησα κοφτά: «πάω να δω τί γίνεται εκείνο το ανήμπορο.» και κατεβαίνοντας την σκάλα βρέθηκα πάλι στον δρόμο.  Λες και με έσπρωχνε ο Άγιος Νικόλαος. Πάντως εδώ έχει θέση το γνωστό: « Αυτός είχε άγιο και τον έσωσε».

 Δεν άργησα να βρεθώ έξω από την πόρτα της. Χτύπησα διακριτικά. Ουδεμία απάντηση. Την δεύτερη φορά πιο δυνατά. Το ίδιο. Ο νους μου πήγε στο κακό. Ανοίγω την πόρτα που ευτυχώς ήταν χωρίς κλειδί. Την βλέπω να πέφτει προς τα πίσω χωρίς καμιά προσπάθεια ν’ αντισταθεί. Εμπρός της υπήρχε μια αναμμένη γκαζιέρα και επάνω ένα σιδερένιο αντικείμενο, απορίας άξιο που βρέθηκε μπρος της. Η ατμόσφαιρα ήταν αποπνικτική. Σκέτο δηλητήριο. Η πρώτη μου δουλειά ήταν ν’ ανοίξω διάπλατα πόρτες και παράθυρα και να σβήσω την φωτιά αδιαφορώντας για την παγωνιά. Στην συνέχεια την σηκώνω καθιστή στο κρεβάτι και την υποχρέωνα κάνοντάς της αέρα να αναπνεύσει οξυγόνο. Σε λίγο ανοίγει τα μάτια της και απορεί για όλα όσα συμβαίνουν γύρω της. Αυτό ήταν. Δόξα το Θεό, συνήλθε. Μόνο που αισθανόταν ζάλη και ανωμαλία στο στομάχι και το έντερο, φαινόμενα δηλητηριάσεως. Την ντύνω αμέσως όσο γινόταν πιο γρήγορα και με μεγάλη βοήθεια βρεθήκαμε στο υγειονομικό σταθμό με το υπέροχο προσωπικό.

 Ο γιατρός έκανε την γνωμάτευση και την βοήθησε να επανέλθει. Ευτυχώς ο οργανισμός της δεν είχε πάθει κάτι το ανεπανόρθωτο. Ο Άγιος Νικόλαος την πρόφθασε. Πήγαμε στην συνέχεια στο σπίτι της αδερφής μου Ισμήνης όπου η ζεστασιά και η κατάλληλη περιποίηση την βοήθησε μετά 2-3 μέρες να βρεθεί πάλι στην δουλειά της. Έτσι έζησε αυτή καλά και εμείς ευχαριστημένες για την σωτηρία της. 

Ήταν πιο τολμηρό εκ μέρους της να δεχθεί τότε τον διορισμό της και να έλθει στο Καστρί από την Αθήνα σε μια ζωή με τόσες δυσκολίες κουβαλώντας και δικά της προβλήματα. Σαν δασκάλα και ‘γω εκείνο τον καιρό στο Καστρί την γνώρισα απ’ την πρώτη στιγμή. Η φιλία μας κράτησε μια ζωή ώσπου το προηγούμενο καλοκαίρι που έφυγε από την ζωή κοντά στα 100 της χρόνια. Έζησε με πλήρη διαύγεια, με καλοσύνη και υπομονή. Μακάρι να είναι καλά εκεί που βρίσκεται. Η κάποια δυσκαμψία που παρουσίαζε και η δυσκολία στο βάδισμα και το φαγητό, δεν σ’ άφηνε να τα πολυπροσέξεις. Το δυνατό μυαλό της και η πολύπλευρη μόρφωσή της αλλά και η ευγενική συμπεριφορά της και πάνω απ’ όλα η αγάπη της για τον άνθρωπο και το παιδί. Θα έλεγε κανείς που ήταν η καρδιά της γεμάτη από πνευματική ομορφιά. Και αυτό της έδινε μια πνευματική πληρότητα και αισθανόταν άνετα. Το επιστημονικό της κύρος την έκανε να επιβάλλεται στα παιδιά, τους μαθητές της. Ακόμα και η δυσκολία στο βάδισμά της δεν γινόταν αφορμή σχολίων. Μάλιστα ο τότε πολυτάλαντος μαθητής της Γιώργος Καραπάνος ανέλαβε να την συνοδεύει τις μέρες με άσχημες καιρικές συνθήκες. Κάποτε που ερχόταν απ’ το σπίτι στο σχολείο κάθισα και τους καμάρωνα. Ο υπέροχος Γιώργος όπως προχωρούσε την κρατούσε σαν κάτι λεπτό και πολύτιμο. Τί όμορφες αλήθεια εποχές! Τότε που ο δάσκαλος έδινε την ψυχή του για το παιδί αλλά και το παιδί διψασμένο για μάθηση. Παιδί που σεβόταν βαθιά τον δάσκαλό του.

Τώρα;
Διαβάστε περισσότερα...

Σάββατο, 24 Νοεμβρίου 2018

Εργασίες αποκατάστασης του Δημοτικού Σχολείου.


Είναι σε εξέλιξη αυτές τις μέρες εργασίες ανακατασκευής του Σχολείου μας.

Συγκεκριμένα κατεδαφίστηκε το τσιμεντένιο υπόστεγο από την είσοδο, αφαιρέθηκαν τα παλιά παράθυρα και έφυγαν οι σοβάδες από τους εξωτερικούς τοίχους. Σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα των συγκεκριμένων εργασιών τις επόμενες μέρες θα μπει νέα σκεπή και  οι εξωτερικοί τοίχοι θα ομορφύνουν με νέο σοβά σύμφωνα με το σχέδιο της αρχιτέκτονας  Κατερίνας Σιρούνη.

Να πούμε μπράβο στον Πρόεδρο και στα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου του ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟY ΣΥΛΛΟΓΟY ΚΑΡΑΤΟΥΛΑ "Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ" που «τρέχουν» το έργο και για μια ακόμα φορά να αποδώσουμε τις οφειλόμενες ευχαριστίες στο σπουδαίο συμπατριώτη μας Δημήτριο Γ. Λογοθέτη ο οποίος καλύπτει οικονομικά και αυτό το κόστος των συγκεκριμένων εργασιών.





Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή, 11 Νοεμβρίου 2018

Νέα από το Δημοτικό και το Νηπιαγωγείο Καστρίου

Το παιδιά του Νηπιαγωγείου και του Δημοτικού Σχολείου Καστρίου με την βοήθεια των δασκάλων τους ομορφαίνουν το σχολείο τους μέσα από δραστηριότητες καλλωπισμού, κατασκευής αφισών, ζωγραφιές και άλμπουμ από φυτά της υπέροχης αρκαδικής γης.

Παράλληλα ετοιμάζουν σκίτσα, πλακάτ και ζωγραφιές εμπνευσμένα από τον αγώνα των φοιτητών κατά της Χούντας, καθώς η 17η Νοέμβρη και ο εορτασμός του Πολυτεχνείου πλησιάζει...















Διαβάστε περισσότερα...

Η γιορτή των Ταξιαρχών στον Κότρωνα

Το εκκλησάκι του Αη Στράτη αγναντεύει το φαράγγι του Τάνου από τον απόκρημνο βράχο του Κότρωνα! Κάθε χρόνο στις 8 Νοέμβρη, στην γιορτή των Παμμέγιστων Ταξιαρχών, το εκκλησάκι έχει την τιμητική του.

 Έτσι και φέτος, αρκετοί Καστριτοχωρίτες αλλά και προσκυνητές από την ευρύτερη περιοχή, βρέθηκαν στο γραφικό εκκλησάκι, παρακολούθησαν τη Θεία Λειτουργία, την περιφορά της εικόνας και... απόλαυσαν νόστιμους μεζέδες στη σκιά ατενίζοντας τη μαγεία του φθινοπωρινού Τάνου.















Διαβάστε περισσότερα...